Wildkamperen in Schotland

Voor wildkamperen in Schotland geldt één basisregel, die wij ook kenden van het 'Urbexen': "Neem niets mee behalve foto's en laat niets achter behalve je voetstappen." De eerste ervaring van het lukraak een tent opgooien in het Schotse Hoogland was een bijzondere, waarbij wel die basisregel werd gebroken. Ik nam iets mee. Spoiler: zomers weer op de groene Schotse hooglanden klinkt als een droom, maar bid voor regen en kou. Dan komt Schotland pas echt tot haar recht. En zorg dat je whisky hebt. Maar dat is eigenlijk een basisregel voor het leven op zich.  

Bridge Orchy (1).jpg

Het is eind mei, begin juni. Met een tot de nok toe volgepakte auto, een dakkoffer vol kleren en een koelbox met Nederlandse kaas zijn we begonnen aan een ambitieuze roadtrip door het Verenigd Koninkrijk. Vanuit het Franse Calais de boot naar de witte kliffen van het Engelse Dover en vanaf daar in een week of twee, drie een kilometer of twee-, drieduizend naar het noorden. Er staat niets gepland, behalve dat er een oud tentje achterin ligt en het de bedoeling is dat die, zodra het kan, op wordt gezet op een plek waar er geen campingbeheerder is. Eindbestemming: de Bonnie Banks of Loch Lomond en dan nog een paar honderd kilometer naar boven. Naar een plek zonder mobiel ontvangst, zonder regels en vooral: zonder mensen die niet aan het begin van de vakantie al in de auto zaten. 

Een autoreis naar Schotland voert dagenlang door Engeland, en wat weet je over Engeland behalve dat ze er links rijden en thee drinken? De kunst van een roadtrip waarin Schotland het hoogtepunt moet worden, is om Engeland te zien als meer dan een kilometerslange snelweg naar het noorden. Engelsen kunnen omhooggevallen patriotten zijn, maar neem eens een afrit in de Midlands en rijd een kwartiertje richting de horizon en je begrijpt waarom: de eindeloze lichte glooiing van de groene grassige heuvels, een vervallen boerderij met hier een daar een verdwaald schaap, eenzame bomen die er al honderd jaar groeien en dorpjes met ydillische namen als 'Woodplumpton', 'Brown Edge' en 'Scopwick'. Serieus: zoom als je je verveelt eens in op de kaart van Engeland (of het hele Verenigd Koninkrijk) en lach je dood om de plaatsnamen. Sweetview in Ierland, Newtownbutler in Noord-Ierland en Ysbyty Ystwyth in Wales: ik verzin dit niet.   

Na een week slingerend door het Engelse landschap, een verjaardagsnacht in de Liverpoolse Cavern Club (waar The Beatles doorbraken) en de tent opzetten op perfect ordelijk georganiseerde Engelse campings is het moment daar. Alsof je de grens van Noord- naar Zuid-Holland oversteekt, rijd je van Engeland naar het trotse, natte Schotland. Zo onbeduidend als je je de grens overrijdt, zo adembenemend groot is het verschil in omgeving. Nog geen vijf minuten over de grens maakt de snelweg een bocht naar links, en duikt rechts van het ravijn waarlangs de snelweg slingert de eerste grote berg op. Na een week druilerig en grijs breekt onmiddellijk de zon door. We zijn er, en Schotland blijkt ons goed gezind.  

Even later - of het een paar uur of paar dagen is, weet ik niet meer.  Bedankt, whisky – komen we aan bij een gebied ten noorden van het National Park Loch Lomond. We kregen de tip om naar Bridge of Orchy te rijden, wat het laatste stukje beschaving (en niet onbelangrijk: de laatste zendmast) was in een heleboel kilometers. We rijden, wandelen, rijden nog een stukje verder. Tot we aan een vrolijk kabbelend riviertje een plekje vinden waar we met de auto kunnen komen, waar een vlak stuk groen is voor onze tent en waar er genoeg stenen liggen voor een kampvuur om de insecten op afstand te houden. We checken onze telefoon: nauwelijks bereik, maar de weersvoorspelling is prima. 25 graden, helder, windstil en niet vochtig. De tent staat net, als we naast het geïmproviseerde toilet – een gat in de grond – een dode vos ontdekken. De pels van het arme dier ligt verspreid over een meter of tien en van vlees is weinig over. Met het laatste restje mobiel bereik ontdekken we dat de vos maar één natuurlijke vijand heeft: de beer. En dat zul je altijd zien: nadat de vraag 'komen er eigenlijk beren voor in Schotland' is ingetoetst op Google valt alle verbinding weg. Geen GSM, geen internet. Helemaal niets. We wagen het erop. Kampvuren houden vast beren op afstand, of niet?  

Loch Lomond.jpg

In Schotland wordt het vroeg donker, maar komt in de zomer ook om een uur of vier de zon al weer op door de noordelijke ligging. De volgende dag, als de zon al urenlang op het tentdoek staat te schroeien maar niemand eerder ontwaakt door de allesdoordringende stilte, worden we wakker in een paradijs. Terwijl we slapen is er een buitje over de Hooglanden getrokken, waardoor de geur die ons tegemoet komt drijven als de tent opengaat er een is van niet te beschrijven frisheid. En op het moment de tassen worden ingepakt, breekt de zon door. Geen waterig zonnetje, maar een volle zomerzon die het bedauwde gras doet dampen en de wereld binnen een tel tot leven brengt. Het riviertje naast de tent is twee keer zo breed geworden en de vissen springen tegen de stroom in de berg op. En de stilte. De adembenemende stilte. Je hoort erover, je leest erover. Maar een cliché is een cliché omdat het klopt, en het thuisfront is verder weg dan ooit als je wakker wordt in een droom. Over de beer hebben we niet meer nagedacht, tot we onderweg naar Edinburgh – de stad waar een stadswandeling voelt als een bergbeklimming – horen dat onze telefoons weer ontvangst hebben. Of we nog leven, is de vraag. En hoe.  

Beren in Schotland. Natuurlijk niet. De laatste is er een jaar of honderd geleden gezien. Hoe de vos dan is overleden en aan stukken gescheurd, is tot op de dag van vandaag een raadsel.  

Ben'Aan (1).jpg

Maar terug naar het begin. Want wat heb ik dan meegenomen uit Schotland? Ik heb een angst meegenomen, die voor jullie eigenlijk niet relevant is. Want Schotland heeft een insect: de midge. Een millimeter groot stekend insect dat wegwaait als het waait, verzuipt als het regent en sterft van de kou als het kouder is dan een graad of vijftien. Op een stuk gras van een vierkante meter worden er twee miljoen geboren in 24 uur, en die maken je verblijf op de Highlands tot een hel. De steek van de vrouwtjes is verschrikkelijk pijnlijk, en je hebt er zo honderden tot duizenden, omdat ze dor de horretjes van je tent kunnen kruipen. 

Maar dat insect overleeft alleen als het zonnig, droog, windstil en niet té warm en niet té koud is. Met andere woorden: de midge steekt alleen de kop op als het lekker weer is. En dat is het in Schotland gemiddeld twee weken per zes á zeven jaar, en dat is het al geweest toen wij er waren. Geen dank daarvoor. Ga wildkamperen in Schotland, pak je regenjas in en laat niets achter behalve je voetstappen en neem niets mee behalve foto's. En mooie verhalen dan. 

Niels Kalkman (26) is journalist met een voorliefde voor dieren en het buitenleven. Hij komt uit Delft en 90% van zijn vakanties bestaat uit kamperen. Daarnaast schrijft hij gedichtjes onder het alias 'N.'. Volg hier zijn dagelijkse leven via zijn Instagram.

Analogue Stories XI: De Bulgaarse Bergen

 
 
 
 
 

Kampeerklaar met Geardropper

Ben jij wel eens wat vergeten in te pakken voor een kampeerweekend? Wij in ieder geval wel (hallo, wc papier?). De mannen van de start-up Geardropper bedachten hier de beste oplossing voor: een volledige kampeeruitrusting, kant en klaar afgeleverd op je vakantiebestemming. Het enige wat jij moet doen is een paar schone sokken inpakken en gaan! Wij gingen kamperen met Geardropper en beleefden een extreem ontspannen weekend.

IMG_9919.JPG
 

Wat is Geardropper precies? Dat is exact wat we founder Bas Sonnevelt vroegen in een eerder interview over het nieuwe bedrijf. “Geardropper verhuurt kampeeruitrustingen in binnen- en buitenland, om mee te nemen of indien gewenst al opgezet op diverse locaties. Onze missie is om kamperen aantrekkelijk en toegankelijk te maken voor een nieuwe generatie kampeerders die hun dagelijks leven steeds meer doorbrengen achter computerschermen en andere apparaten.'' Zo gezegd, zo gedaan.

Wij vertrekken van huis zonder onze normale kampeerspullen. Geen matjes, gasbrander, kookgerei, tent, alleen een slaapzak en een paar boodschappen. Wat een luxe om zo licht te kunnen reizen. Vanavond slapen we op Natuurkampeerterrein de Rietkraag in Lemelerveld waar we gemakkelijk en snel (met uitzondering van zondag) met het openbaar vervoer kunnen komen. Als je, net als wij, voornamelijk reist zonder auto is een optie als Geardropper best een lifesaver. Heerlijk om een keer niet te hoeven sjouwen.

Bij aankomst slaken we een kreetje van geluk. Wat een prachtige tent staat er voor ons klaar! De tent is van sterk materiaal, heeft een grote voortent en we krijgen hem aangeleverd met slaapmatten die dikker zijn dan die van ons zelf. Voor kampeerders met de ultieme basic uitrusting is dit echt een cadeautje. Wij worden extra verwend met het Geardropper comfort pakket waar ook een tafel en twee stoelen bij zitten. Deze krijg je ook al bij een standaard pakket dus zeker het overwegen waard.

 
 

De uitrusting is zo goed als compleet. Er zijn genoeg pannen om gerechten te maken voor vier personen, bestek en borden zijn aanwezig en ook een wasbak met afwasmiddel. Het enige wat we moeten lenen van de buren is een aansteker of lucifers om de gasbrander mee aan te steken. We nemen plaats op de stoeltjes en kijken hoe de zonsondergang de lucht boven het bloemenveld tegenover ons roze, oranje en rood kleurt. 

Als het buiten frisser wordt verhuizen we de boel naar binnen. De voortent is groot genoeg voor onze spullen, de stoelen en de tafel waardoor we nog tot laat in de avond warm binnen wijntjes kunnen drinken. Met warme wangen kruipen we in onze slaapzakken en slapen we als roosjes op de luxe slaapmatten. Hulde voor Geardropper die niet alleen alles aanlevert en opzet maar ook spullen van kwaliteit gebruikt. 

 
 

En als je weer naar huis gaat? Gewoon de spullen opbergen in de tent en rits achter je dicht ritsen! De ultieme stress-vrije kampeerervaring waar wij stiekem toch wel erg blij van worden.

Geardropper is niet alleen in Nederland te gebruiken. De mannen leveren inmiddels al in landen als Noorwegen, Spanje, Italië en Kroatië. Het enige wat je dus hoeft te doen voor een kampeertrip in het buitenland is een auto huren, je vliegticket boeken en met je handbagage het vliegtuig in. Een volledige kampeeruitrusting ligt voor je klaar als je bent geland. We kunnen niet wachten Geardropper ook eens op onze buitenlandse avonturen te testen!

Eindeloos genieten van de ongerepte Baltische kust

Het lijkt wat omslachtig om de gedroomde Baltische fietstocht te beginnen met vijf etappes van Utrecht naar Lübeck. Dat is het ook, maar ik was het gedoe met fietsen in fietsdozen en verschillende luchtvaartmaatschappijen zo zat, dat ik besloot enkel trein en boot te benutten onderweg. Bovendien gaf me dit de kans alle fiets- en campinggear in vertrouwde Duitse omgeving te testen. Wat een genot, overal in Duitsland uitstekend ontvangen, een keertje van geplande camping geswitcht maar met een tentje kon ik overal zo terecht. Goed uitgeruste campings ook met alles van douchehok tot WiFi en als ik een keer na zessen aankwam dan had de campinghouder nog wel een paar biertjes koud staan. En wat was het mooi om over de Lüneburger Heide te fietsen en aan de Elbe te kamperen, Drenthe was ook een vroeg hoogtepunt trouwens.

Natuurcamping Peraküla telkimisala.jpg

Door Ingmar Griffioen, augustus 2017

Van Lübeck ging het met de boot naar Helsinki. Twee dagen in de Finse hoofdstad, een boot en twee dagen in Tallinn verder kon het echte avontuur beginnen. Ik had een hele goede Estse camping-app gevonden, wist dat er veel campings waren en vernam ook dat je overal in het wild mag kamperen. Zo prikte ik een camping op 120 km. van Tallinn. De laatste 10 km. verliet ik eindelijk die provinciale weg, zoefde langs een stadje en zo de bossen in, door eindeloze rijen dennenbomen over een helaas nogal zanderig pad met een wasbordbodem, maar ik kwam bijna geen mensen tegen. Drie kwartier ploegen verder stond ik opeens weer aan de Oostzee, of eigenlijk de golf van Finland.

Peraküla telkimisala was blijkbaar een bekend strandgebied, en er stonden veel auto's van dagjesmensen en kampeerders. Er was ook een snackkar, waar ik opmaakte dat zij over een uur zouden vertrekken en dat dit het enige stroom- en informatiepunt van de natuurcamping was. Het fenomeen 'droge camping' betekende ook geen douches, en überhaupt geen water. Hm. Er waren wel heel veel mooie kampeerplekken om uit te kiezen, dus op een open plek veegde ik de dennenappels aan de kant en zette snel de tent op. Het strijklicht tussen de dennenstammen was waarlijk traumhaft. Vervolgens was het tijd voor friet, een boordje worst, plus twee blikken bier en anderhalve liter water voor de nacht. Op het strand nam een Estse band hun cover van zomerhit Despacito op en recht voor me nog meer schitterende taferelen waarbij de zon langzaam in de zee verdween. Wat een introductie van de Estse natuur.

Kosten voor de camping? Nul euro. De overheid vindt natuur belangrijk en richt voor de kampeerlustige onderdanen fraaie campings in. De volgende ochtend reed ik snel verder langs de Estse kust om richting Spithami om de zoveel meter een inham te zien met een prachtige doorkijk naar de zee. Het bleken allemaal mini-campings, vaak door één familie of drie gezinnen benut. Ook hier was een puntvormig droog toilet (gat in de grond onder de bril) de voornaamste voorziening, maar de Esten waren er op toegerust en wat een uitzicht krijg je ervoor terug. Onder meer op het eiland Saaremaa, maar ook langs de Letse kust (Koerland) zou ik meer van deze prachtige mini-campings zien, vrijwel altijd maar half bezet. De tweede dag reed ik weer iets van 125 km. om op het grote eiland Saaremaa te komen en de gedachte aan nog een dag zonder douche stond me tegen. Op de veerboot wist ik via AirBnB een zeer goedkoop onderkomen te vinden in het plaatsje Leisi. Het leek op een vervallen zomerkamp dat sinds het vertrek van de Russen geen verfje meer gezien had, maar binnen was alle picobello in orde. Ik was de enige gast en dankbaar dat ik in het enige restaurant van de omtrek nog een maaltijd en wat andere toeristen vond.

Natuurcamping bij Meiuste (2).jpg

Zo leerde ik meteen nog een voordeel van deze regio: Het was altijd makkelijk om ergens een onderkomen te vinden: Een kamer bij de jachthaven, een huisje op de camping of een plek voor je tent. De verhouding mensen-bebouwing-natuur spreekt ook zeer voor de Baltische Staten. Waar Estland ongeveer net zo groot is als Nederland (Letland en Litouwen nog iets groter) wonen er maar 1,3 miljoen mensen, waarvan eenderde in hoofdstad Tallinn. Wat overblijft is heel veel natuur. Het was moeilijk te geloven dat die schitterende kust nog zo grotendeels ongerept en onontwikkeld was. Totdat ik begreep dat de westkust ten tijde van de Koude Oorlog van groot strategisch belang werd geacht. De Sovjet-Unie had er veel soldaten gestationeerd, veel gebieden waren verboden voor toerisme en soms mochten (delen van Saaremaa en de Letse stad Liepaja zijn mooie voorbeelden) de lokale bewoners er slechts met pasjes komen. Dan zijn er bij het uiteenvallen van de Sovjet-Unie midden jaren negentig ook nog eens tienduizenden Russische soldaten vertrokken en dan kom je opeens lege flatwijken, spookstadjes en een verlaten militaire basis (Irbene, Letland) tegen die nu een astrologisch onderzoekscentrum met Europa's grootste radiotelescoop huisvest. Het is er kortom geweldig voor mensen die op zoek zijn naar natuurschoon en rust (vanaf Liepaja, Letland richting Litouwen wordt het wel toeristischer). Doe er je voordeel mee.

Ingmar Griffioen is zo'n 20 jaar actief als muziekjournalist. Hij werkt voor onder meer Never Mind The Hype, VPRO 3voor12 en Eurosonic Noorderslag en als docent op de Nederlandse Pop Academie en de Herman Brood Academie. Daarnaast is hij gepassioneerd fietser en reiziger, liefst naar verre onbekende oorden. Je kunt hem hier volgen op Instagram voor meer mooie reisplaatjes.

Naar het platteland met de Tiny Inn

Thee met vers geplukte munt in de zon, een warme douche met uitzicht op je buren (de koeien van boer Willem) en een biologisch ontbijtje dat al klaar staat. Het is allemaal binnen handbereik bij de bed & breakfast Tiny Inn. Op nog geen half uur rijden van Amsterdam Centraal vinden wij rust in dit huisje op wielen op het platteland. 

Hoe kom je er?

Dit duurzame stukje rust ligt dichterbij dan je denkt. Je neemt de afslag van de A10, gaat een rotonde over, de snelweg onder door en ineens lijkt die drukke Randstad te zijn verdwenen. De geur van uitlaatgassen maakt plaats voor uitgestrekte weidevelden en pittoreske huisjes. Wij gaan bij Durgerdam de A10 af en komen door Ransdorp en Waterland om uiteindelijk tussen de koeien en schapen de Tiny Inn te vinden.

Deze keer rijden we met de auto naar onze bestemming maar Tiny Inn eigenares Annabelle verzekert ons: met het OV is een tripje naar deze ecologische bed & breakfast ook zeker mogelijk. Er gaan verschillende bussen richting Ransdorp (let wel op de vertrektijden, vooral in het weekend!) maar ook met een fiets is de Tiny Inn makkelijk vanaf Amsterdam Centraal te bereiken. Een luttele 40 minuten brengt je van hartje Amsterdam naar de rustige omgeving en dit huisje op wielen. 

Na een van de kortste tripjes in Expeditie Kram geschiedenis worden we bij aankomst ontvangen door Annabelle. Enthousiast vertelt ze over hoe haar Tiny Inn avontuur begon op het NDSM-werf waar het huisje eerst stond. Annabelle heeft de Tiny Inn zelf volledig opgeknapt en ingericht. Niet zonder het nodige vallen en opstaan, voegt ze er lachend aan toe. Wat ontzettend knap! We staan flabbergasted te kijken naar het resultaat.

De Tiny Inn heeft werkelijk alles wat je maar zou kunnen wensen, en dat op de meest zelfvoorzienende manier mogelijk. Alle elektrische apparaten voeden zich met zonne-energie en het water systeem is zo gebouwd dat je 50% minder water verbruikt. Dit zijn slimme oplossingen waar de bezoeker totaal geen last van heeft. Waar je ook geen last van hebt maar wat wel enig uitleg nodig heeft, is het composttoilet. Dit toilet gebruikt geen water dus bij gebruik hoef je niet door te spoelen. Wij worden super blij van deze duurzame aspecten aan de Tiny Inn en daarnaast ziet de bed & breakfast er ook gewoon erg mooi uit. Wat een heerlijk plekje om je even terug te trekken. En dat is precies wat we doen als Annabelle ons de sleutel overhandigt. 

 
 

Na onze slaapplek van vanavond nog wat meer verkend te hebben nemen we met een boek plaats op de ligstoelen. Met uitzicht op koeien en schapen vragen we ons af hoeveel mensen we tegen zullen komen. Na nog geen regel te hebben gelezen wordt al snel duidelijk dat als je (vooral als Nederlander) slaapt in de Tiny Inn, je eigenlijk een deel bent van de buurt. Zowel toeristen als de buren vinden het huisje erg interessant en komen graag langs voor een praatje. Zo staan we 's middags al te kletsen met Amerikaanse toeristen die langs komen fietsen en een foto willen maken van het bijzondere huisje. De volgende ochtend praten we ruim een uur met buurman boer Willem (lees hieronder!) over de omgeving en waar de melk van zijn koeien naartoe gaat. De Tiny Inn blijkt een sociale ontmoetingsplek en dat vinden we eigenlijk heel gezellig!

Maar vrees niet, de rust is er ook echt wel te vinden. We koken en eten buiten met een waterig zonnetje op de achtergrond. Na het eten lopen we rond door de uitgestrekte velden en langs het water en komen we werkelijk niemand tegen. Op de achtergrond horen we iemand zingen en spelen op een gitaar en terwijl de zon onder gaat denken we stiekem toch bij onszelf: waarom wonen we ook alweer in een duur huis midden in het drukke Utrecht? Met die vraag kruipen we in het bed van de Tiny Inn om in slaap te vallen onder de rommelende hemel. Hier slapen met onweer is werkelijk magisch.

 
 

Na een goede nachtrust (het bed slaapt heerlijk) zetten we de tafel klaar voor ons biologische ontbijtje wat Annabelle al had klaar gezet. Terwijl we met onze thee rustig wakker worden is er aan de andere kant van de straat al veel drukte. Boer Willem is al vroeg op om zijn koeien te melken. Een voor een leidt hij ze naar het hokje om daarna de grote vaten op zijn tractor te tillen. Een van de koeien is een beetje eigenwijs vandaag en lijkt gewoon geen zin te hebben. Na een kwartier proberen geeft boer Willem het op; vanavond weer een kans. 

Zoals een goede buur het betaamt komt boer Willem gewoon even langs om te kletsen, ook al zitten we er nog in onze pyjama's. Hij vertelt over zijn geliefde koeien, hoe ze allemaal een naam hebben en het net kinderen van hem zijn. De melk van deze koeien wordt naar een groot bedrijf gebracht waar kaas gemaakt wordt. Het kan maar zo zijn dat wij kaas hebben gegeten van de melk van deze koeien! Terwijl we praten met boer Willem kijken de koeien nieuwsgierig onze kant op. ''Ze zien me hier staan dus houden ze het even in de gaten.'' De eigenwijze koe van eerder staat bij het hek te loeien. Boer Willem roept: ''Ja, had je maar moeten luisteren. Nu moet je wachten tot vanavond!''. 

Later komt Willem nog terug met een vers pak melk. Ook nodigt hij ons uit om nog eens terug komen, dan kan hij ons meenemen op zijn bootje. Deze man heeft het Tiny Inn bezoek wel nog een stukje mooier gemaakt. 

 
 

Na het pakken van onze tassen is het tijd om weer terug te keren naar de grote stad. Dit ecologische huisje is uniek en staat op een plek waar je echt even weg kan zijn van het gedoe en de drukte die een stad met zich mee kan brengen. Het afscheid valt dus ook een beetje zwaar. Gelukkig zijn boer Willem en de Tiny Inn nooit ver weg, letterlijk! Bekijk hier de website van Annabelle en haar Tiny Inn. 

Analogue Stories: Natuurkampeerterrein de Rietkraag

5975_014.jpg
 
 

 
5975_016.jpg
 

Slapen onder de sterren in het Gigabed op Urban Campsite

Weet je het nog? Ons allereerste artikel? Twee jaar geleden sliepen we in een kunstwerk van Urban Campsite in Amsterdam: alternatief kamperen net buiten de grote stad. Dat beviel ons ontzettend goed. We vonden het dan ook jammer dat de organisatie vorig jaar geen geschikte plek kon vinden voor een nieuwe editie Urban Campsite. Eerder in 2017 kregen we een uitnodiging om langs te komen want voor dit jaar hadden ze gelukkig wel een locatie weten te vinden: het Science Park in Amsterdam.

 
 

Hoe kom je er?

Wij namen de trein vanaf Utrecht Centraal naar station Amsterdam Science Park. Vanaf daar is het slechts een kleine tien minuten lopen naar het Science Park waar onder andere de afdeling Natuurwetenschappelijk Onderzoek van de Universiteit van Amsterdam gevestigd is. Voor ons is de locatie in het begin even wennen: twee jaar geleden stond de expositie annex camping op het strand van Blijburg, oftewel: niet náást een groot gebouw en met uitzicht op het water. Desalniettemin staat de camping aardig in het groen: Anna's Tuin & Ruigte is tevens gevestigd in dit stukje Amsterdam-Oost.

Onze eerste indrukken zijn bij het moment van aankomst altijd het belangrijkste. Zoals we vaak bij andere slaapplekken hebben kijken we ook hier onze ogen uit. We herkennen een aantal dingen van de vorige editie: zo is er een gemeenschappelijke keuken en zitruimte aanwezig voor het geval het slecht weer is en is de Tribal Toilet Tower van Atelier van Lieshout weer aanwezig, een zelfvoorzienend toiletgebouw met compostreservoirs en septic tanks. Alle kunstwerken zijn compleet nieuw en dat is te gek: we zien alles voor de eerste keer en vinden het ene kunstwerk nóg toffer dan het andere.

 
 

We zien ons slaapplek al van verre: het Gigabed is zonder twijfel een van de hoogste kunstwerken van het terrein. Het grote vierkanten verschijnsel is hierdoor een ware eyecatcher en we willen niets anders dan er meteen in klimmen. Eerst krijgen we een rondleiding van een van de enthousiaste vrijwilligers, ze legt ons alles haarfijn uit en vertelt ons dat we alles mogen gebruiken en overal welkom zijn. Ook laat ze ons de diverse kunstwerken zien: we worden verliefd op het kunstwerk Waiting For Water van Stefanie Rittler en Sascha Henken. Het bouwwerk neemt ons mee naar vroeger wanneer we op warme zomerdagen uren aan en in het zwembad verbleven. Ook zijn we erg onder de indruk van de Labor Fou van Fou Scope, een indrukwekkend kunstwerk met attributen uit de ruimte en gedecoreerd met tientallen cd's.

 
 
 

Het Gigabed

Ook ons kunstwerk voor één nacht mag er zijn: het is de enige slaapplek waar vanuit je eventueel sterren kunt bekijken wanneer je in bed ligt. Het Gigabed is een initiatief van Studio Valkenier en is gemaakt van transparante golfplaten. Hiermee wil maker Wouter Valkenier een link leggen naar het verlies van privacy wat vandaag de dag door het gebruik van digitale media gebeurt. Het bijzondere is dat alle onderdelen al eens gebruikt zijn voor andere projecten en dat deze onderdelen ook ná Urban Campsite een nieuw doel krijgen. Bekijk hier een korte video waarin je een stukje van de opbouw te zien krijgt en kennismaakt met de mensen achter het Gigabed.

 

Wanneer we ons transparante paleis voor het eerst betreden valt het direct op dat we een héél groot bed hebben voor vannacht. Het Gigabed wordt over het algemeen verhuurd aan drie personen: twee volwassenen en een kind of aan drie volwassenen. Wij hebben het geluk dat we deze slaapruimte slechts met zijn tweeën hoeven te delen. Het kunstwerk beschikt over een paar heerlijke 'hotel'dekens en een groot matras. Het bed ligt heerlijk en wanneer we omhoog kijken beseffen we ons dat we hier prima sterren kunnen kijken vannacht.

Rond etenstijd begeven we ons richting de supermarkt die op slechts vijf minuten afstand lopen zit. Ideaal, want dan hoef je zelf niets mee te sjouwen. Wat nog handiger is is dat de je er pizza's kunt kopen die ze op de broodafdeling binnen slechts een paar minuten voor je klaarmaken! Je krijgt een pizzadoos erom en je kunt de pizza buiten ergens opeten. Hoe ideaal is dat? We nemen de pizza's mee naar het sfeervolle kampvuurgedeelte van Urban Campsite, waar we gaan zitten op een comfortabel bankje gemaakt van pallets. De zon schijnt nog redelijk fel voor dit avonduur en met een goed gesprek én een smaakvolle pizza beginnen we onze avond.

 
 

Tegen een uurtje of 22 wordt het donker, hoewel het eigenlijk nooit écht donker wordt in het Gigabed. Je slaapt natuurlijk als het ware in de natuur met een soort transparante scheiding voor de warmte. Hoewel het overdag niet heel warm is, hebben we het 's nachts allesbehalve koud. Een extra tip voor de hooikoortspatiënten onder ons: neem pilletjes tegen hooikoorts mee, want net als bij gewoon kamperen merk je er zeker wat van. Het matras ligt heerlijk en we hebben totaal niet het idee dat mensen ons kunnen zien liggen. De platen zijn weliswaar doorzichtig maar bieden ook een soort verdraaide weerspiegeling van de werkelijkheid door de golven die erin zitten.

Terwijl de zon ondergaat achter de bomen en gebouwen worden de kikkers in het water naast het Gigabed wakker. Terwijl we door de platen naar de opkomende sterrenhemel kijken kunnen we ons eigenlijk niet beseffen dat we midden op de Amsterdamse campus liggen. Het is naast de kikkers muisstil in de omgeving dus de Urban Campsite doet zijn naam zeker eer aan: het voelt echt alsof we gewoon aan het kamperen zijn. Mét een heerlijk matras en zachte dekens, dat wel. Hoor je ons niet over klagen hoor!

 
 

Ook in de ochtend functioneert het Gigabed net zoals een echte tent. De zon komt vroeg op en dat is uiteraard te zien en te voelen. Rond half 9 zijn we klaarwakker en voelt het Gigabed al erg broeierig. Met de deur open waait het nog wel lekker door maar na een vlug ontbijtje maken we graag gebruik van de gemeenschappelijke ruimte om in de zon nog even lekker wakker te worden. 

Hier raken we nog even aan de praat met een van de Nederlandse vrijwilligers. Nadat we in het Engels werden aangesproken vertelt ze verrast dat de Urban Campsite tot nu toe vooral wordt geboekt door buitenlandse toeristen die Amsterdam willen verkennen. We zijn zelfs de eerste Nederlandse bezoekers dit seizoen! Er is natuurlijk totaal geen reden voor Nederlanders om weg te blijven van deze toffe plek. Bekijk dus zeker de website van Urban Campsite en boek snel je overnachting in een van de toffe kunstwerken.

Sri Lanka: Ella naar Kandy

In ruim 35 graden loop ik met backpack de heuvel op naar het treinstation van Ella. Hier tussen de groene bergen van Sri Lanka heb ik nu al onvergetelijke beelden in mijn herinnering op kunnen slaan. Vandaag zal ik als soloreiziger een van de leukste ervaringen opdoen van mijn leven. Gewoon in een derdeklas treincoupé met een groot Sri Lankaans gezin en bizar mooie uitzichten. Dit is de treinreis van Ella naar Kandy.

Hoe kom je er?

Met de trein reizen is in Sri Lanka erg populair, zowel onder toeristen als lokale bewoners. De treinreis van Ella naar Kandy wordt gezien als een van de mooiste treinreizen ter wereld, zo'n eentje waar je ogen tekort komt. Het is dan ook niet raar dat het perron op het treinstation van Ella vooral gevuld is met westerlingen. Toch zal ik deze mensen amper zien tijdens de treinreis, aangezien het toeristen wordt aangeraden vooral eerste- of tweedeklas kaartjes te kopen. Ik raad bij deze aan: neem het risico! Koop een derdeklas kaartje en de binnenkant van de coupé wordt net zo interessant en magisch als de buitenkant van de coupé!

In de trein neem ik plaats tussen twee grote Sri Lankaanse families. Hoewel westerlingen soms nog best een attractie kunnen zijn in het land word ik niet opgemerkt; de volwassenen hebben het vooral druk met de ruim vijftien (!) kinderen die rondrennen. Eenmaal een plekje te hebben gevonden voor mijn backpack in de rekken boven de stoelen neem ik plaats in de drukke coupé. De trein begint te rijden, koptelefoon op, camera's klaar.

Het wordt al snel duidelijk dat ik voor het begin van de reis aan de verkeerde kant ben gaan zitten. Ik probeer een beetje mee te kijken met de familie die aan de andere kant van het gangpad zit. De man ziet mijn lichte frustratie en maakt meteen plaats voor een plekje aan het raam. Probeer dan nog maar eens uit beleefdheid nee te zeggen. Ik neem dankbaar plaats en met dit gebaar is de coupé de rest van de treinreis een open plek. We gaan allemaal zitten waar we willen en zonder elkaars taal te spreken delen we de pracht en praal die de treinreis ons biedt. Wat een geweldige ervaring!

 
 

De schoonheid van het landschap is werkelijk onbeschrijfelijk. Sri Lanka is een van de groenste landen die ik ooit heb mogen ontdekken en alles, van de nette rijen van de ontelbare theeplantages tot de wilde natuur vol palmbomen, is even bijzonder. Het bergachtige landschap verandert constant en de dorpjes waar we langskomen zijn allemaal net zo interessant als de rest van het landschap. 

Het hoogste punt van de treinreis wordt bereikt op 1600 meter. We klimmen letterlijk de berg op terwijl het verre uitzicht plaatsmaakt voor mistige bossen en tunnels. Vooral de kinderen krijgen hier geen genoeg van en zijn enthousiaster over de tunnels dan het uitzicht. De ouders vinden dit een perfect moment voor een zelfgemaakte lunch. Zakjes met curry en rijst worden tevoorschijn gehaald en zonder enige twijfel krijg ik er ook eentje voorgeschoteld. Iedereen lacht terwijl ik met moeite de scherpe componenten van de curry probeer te vermijden. De coupé heeft zich intussen zo gevormd dat de kinderen en ik samen zitten en de volwassenen ergens anders in de coupé een potje kaarten spelen. Terwijl we samen curry eten en de kinderen nieuwsgierig mijn camera's bekijken en in mijn boekje schrijven heb ik een ongelooflijk geluksmomentje. Hier zit ik dan middenin Sri Lanka op een van de mooiste treinreizen ter wereld met een heerlijke zak vol curry en lieve mensen om me heen. Als soloreiziger kan ik me geen betere situatie wensen.

 
 

Met een steen in m'n maag neem ik afscheid van de families als we Kandy bereiken. Ik bedank iedereen met zoveel mogelijk lieve blikken en 'Esthuti' (dank je in het Sri Lankaans) en verzamel iedereen om een polaroidfoto te maken. De kinderen kijken vol bewondering hoe de foto zich ontwikkelt dus maak ik er nog een paar die ze zelf mee kunnen nemen. De foto van deze families hangt nu op mijn kamer waar ik elke dag weer blij van word. Hopelijk worden Hayan, Sathmi, Tharushi en Dermika net zo blij van hun polaroid als ik van de mijne. 

 

 

Magische Mongoolse Ger op de Veluwe

Van die plekken waar je na een overnachting van thuis komt en direct inspiratie (en zin) hebt om er een artikel over te schrijven. Van die plekken waar je volledig tot rust bent gekomen, ook al was het maar voor één nachtje. Van die plekken waar je niet ver voor hoeft te reizen maar binnen korte tijd echt in the middle of nowhere bent. De Mongoolse Ger op de Veluwe van Ger Bed and Breakfast is absoluut zo'n bijzondere slaapplek. Zoals we in het gastenboek schreven: "We hebben op veel bijzondere plaatsen mogen overnachten, maar deze overnachting is zonder twijfel een van de meest magische ervaringen tot nu toe."

Hoe kom je er?
Deze keer is het enorm simpel en hebben we zelfs een avontuurlijke fietsroute voor je uitgeprobeerd. Vanaf Utrecht Centraal nemen wij de trein naar het station van Ede-Wageningen. Vanaf daar huren we een OV-fiets en toetsen we op Google Maps het adres van Natuurkampeerterrein Quadenoord in, de plek waar de Ger ergens verborgen staat. Het is vanaf het station ongeveer zeven kilometer fietsen en aan de route te zien zijn het voornamelijk veel rechte stukken met een keer of twee een afslag. Dat moet lukken.

Via de mail hebben we van de eigenaresse van de Ger, Hanna, een beschrijving gekregen zodra we bij het terrein aan zouden komen. De Ger staat namelijk niet in het midden van het kampeerterrein, maar juist een stuk de bossen in waar voor we nog bijna twee kilometer moeten fietsen. Dat is alleen maar een goed teken: des te verder van de bewoonde wereld, des te beter!

 
 

Zelfs met deze ontzettend gemakkelijke route weten wij het natuurlijk voor elkaar te krijgen om niet meteen goed te rijden, maar voor een late septemberdag is het nog meer dan prima weer dus genieten we vooral van de prachtige groene omgeving tijdens onze fietstocht. Iets langer fietsen is dan soms helemaal zo erg nog niet. We passeren het bord van Natuurkampeerterrein Quadenoord om deep down het bos in te gaan. Naarmate we verder fietsen zien we steeds minder campers, caravans en tentjes en steeds meer groen. 

Dan verschijnt de witte yurt tussen het groen. Van een afstandje ziet het geheel er mysterieus uit, alsof een sprookjesfiguur elk moment de deur open doet om samen met de dieren uit het bos al zingend hout te sprokkelen voor de koude nacht. Maak je niet druk, dat gebeurt niet. Wel is de witte yurt net zo magisch van binnen als van buiten! Volledig ingericht met banken, een heerlijk bed, kookgerei en een kachel is het goed voor te stellen hoe inwoners uit landen als Mongolië de yurt hun thuis noemen. De witte buitenhoes steekt prachtig af tegen het geraamte van de yurt, een bijzondere constructie die het geheel echt een nomadenkarakter geeft.

Na onze slaapplek voor vannacht te hebben verkend gaan we op ontdekkingstocht. Natuurkampeerterrein Quadenoord is ontzettend rustig en stil terwijl we echt niet héél ver van de bewoonde wereld zitten. Terwijl we over de zandpaden lopen komen we een aantal vaste bezoekers tegen die hun vakantiehuisjes met dit mooie weer niet onbemand laten. We geven ze groot gelijk! De nazomer-zon schijnt tussen de bomen door die stuk voor stuk prachtige herfstkleuren hebben. Wederom een klein geluksmomentje middenin dat bos; soms is de wereld gewoon zo mooi.

 
 
 

De namiddag besteden we door in de laatste zonnestralen. Zodra de schemering inzet verzamelen we wat hout voor de kachel en steken we wat kaarsen aan. De kachel maakt het akelig aangenaam in de yurt en met die heerlijke deken over ons heen kunnen we niet anders dan een geweldige nachtrust verwachten. De ronde vorm van de yurt, het geluid van de kachel en het licht van de brandende kaarsen creëren zo'n gezellige sfeer dat we eigenlijk nog helemaal niet willen slapen. We praten dan ook tot diep in de nacht tot de laatste kaarsjes zijn uitgebrand.

De volgende ochtend worden we gewekt door het geluid van de natuur. Dat is wel eens wat anders dan het lawaai in Utrecht. Het ochtendlicht buiten is prachtig: felle zonnestralen komen precies tussen de boomstammen door en maken de plek nóg magischer dan het al is. Met een simpel ontbijt zitten we in stilte voor onze yurt: zoveel magie en schoonheid moet je gewoon in alle rust over je heen laten komen. Wát een bijzonder sprookje!

Nu het nieuwe seizoen weer is begonnen heeft Hanna haar tenten weer uit de opslag gehaald en op verschillende plekken in Nederland uitgestald. Neem hier een kijkje waar de tenten allemaal staan. Met de opbrengsten van de verhuur van de yurts steunt Gerbnb diverse duurzame projecten, waaronder in Mongolië. Een prachtig initiatief <3 Houd onze social media in de gaten voor een hele fijne giveaway in samenwerking met Gerbnb.

Analogue Stories X: Geierlay

Analogue Stories XII: Magische Mongoolse Ger

 
 
 
 
 
 
 

Natuurkampeerterrein de Klashorst

In de winter de natuur in? Natúúrlijk! Sterker nog: waarom niet? Trekkershutjes zijn de ideale getaways in Nederland om in de winter lekker warm in de natuur te kunnen overnachten. Je kunt uiteraard ook altijd gaan winterkamperen, maar wanneer je er zeker van wilt zijn dat je niet wakker wordt met een ijspegeltje aan je neus is een dergelijk hutje perfect. Wij kozen de regenachtige voorjaarsvakantie uit om even te ontsnappen aan de drukte van alledag en sliepen een nachtje in een cabin met grasdak op Natuurkampeerterrein de Klashorst in Overijssel.

Hoe kom je er?

Niet doorvertellen, maar deze keer werden we met de auto gebracht naar onze bestemming (wat een luxe!). We zouden Expeditie Kram niet zijn als we niet zouden vertellen hoe je er met het openbaar vervoer komt. Vanaf Utrecht Centraal pak je de trein naar Zwolle waar je overstapt op de sneltrein richting Mariënberg. In Mariënberg stap je uit en pak je de buurtbus nummer 597 naar Hardenberg. Stap uit bij bushalte De Gloepe in Diffelen. Vanaf daar is het ongeveer een klein kwartier lopen richting het kampeerterrein. Wanneer je aan de eigenaren van de Klashorst laat weten dat je met het OV komt vinden ze het overigens geen probleem om je ergens op te pikken. Sommige mensen kiezen er ook voor om vanaf Hardenberg de wandelschoenen aan te trekken en richting het natuurkampeerterrein te wandelen. De natuur en het pad ernaartoe is namelijk prachtig!

Het gekke is dat we beiden uit Overijssel komen maar dat we nog nooit voor Expeditie Kram een verslag hebben geschreven over deze provincie. En dat terwijl de natuur bijna altijd om de hoek ligt. Met dit tripje gingen we dus even terug naar onze roots en dat voelde beter dan ooit! Natuurkampeerterrein de Klashorst is een ruim en groen (zelfs in deze tijd van het jaar) terrein waar je met je tentje, caravan of camper terecht kunt maar waar je tevens kunt overnachten in een van de twee sfeervolle trekkershutjes. Wij sliepen deze nacht in de Grashopper, een magisch houten huisje met een Scandinavische touch net naast de bosrand. 

Eigenaar Martin Overweg verwelkomt ons met een kop koffie en een grote glimlach in de gezellige receptieruimte. Ook hier krijg je door het vele gebruik van hout en natuurlijke producten een Scandinavische vibe. Hij vertelt dat ze dit met opzet hebben gedaan: toen ze in Scandinavië op vakantie waren en de huizen en hutjes daar zagen wisten ze meteen dat ze daar zelf ook iets mee wilden doen. Het grasdak van de Grashopper is dan ook niet zonder reden gekozen. In het noorden van Europa zie je in the middle of nowhere aardig wat huisjes met dit soort daken. Naast het feit dat het er tof uitziet is het ook nog eens hartstikke duurzaam. Win-winsituatie dus.

Het meest bijzondere aan natuurkampeerterrein de Klashorst is misschien wel de geschiedenis van de camping. Martin's grootouders woonden jaren geleden op de boerderij waar hij nu met zijn gezin woont. Op een mooie zomerdag werd er aangeklopt aan de deur van de boerderij. Het was de familie Klashorst met de vraag of zij voor een X bedrag hun tentje mochten opzetten op het natuurrijke terrein van het stel. In eerste instantie leek het grootvader Overweg wat vreemd, want waarom zou je in een tentje buiten gaan slapen terwijl je gewoon een huis hebt? Deze gedachten ebden al gauw weg toen hij hoorde dat hij er wat extra geld mee kon verdienen. De familie Klashorst blij, hij blij.

En zo geschiedde: de familie Klashorst kwam jaar na jaar naar het terrein van de boer om daar te vertoeven tijdens warme zomerdagen. De weilanden en de bossen bleken uitermate geschikt voor een fijne vakantie! Door de jaren heen werd het stuk land langzaam maar zeker uitgebouwd tot een volwaardige camping. Vandaag de dag is De Klashorst (nu weet je ook waar de naam vandaan komt!) een duurzame camping geworden waar buitengewoon genieten het motto is. Het natuurkampeerterrein heeft waterbesparende douches en toiletten, groene energie, scheidt het afval, hergebruikt materialen en gebruikt geen chemische schoonmaak- en bestrijdingsmiddelen. Daarnaast wordt het water in het nieuwe sanitairgebouw verwarmd door zonnecollectoren en een luchtwaterpomp. Dergelijke duurzame toepassingen op een natuurkampeerterrein stemt ons heel erg vrolijk.

De Grashopper

Het huisje waar we vannacht slapen is knus en perfect voor een regenachtige dag als deze. We worden verwend want we mogen gebruik maken van de mobiele sauna die naast het hutje geparkeerd staat! In de zomermaanden kun je tevens gebruik maken van de grote hot tub die naast de Grashopper staat. Helaas is het op deze dag te slecht weer om in het bad te zitten, maar grote kans dat we nog eens terugkomen om de hot tub uit te proberen. Het totaalplaatje van het huisje, de sauna en het bad is zelfs met regen magisch: omdat er verder geen gasten zijn wanen we ons écht into the wild. Het weekend voor de voorjaarsvakantie was dat wel even anders: het was mooi weer en er stonden zelfs een aantal caravans en campers op het terrein. Best vroeg voor het seizoen, maar totaal te begrijpen!

De Grashopper is geschikt voor vier personen en beschikt over een sfeervolle slaapruimte en een ruimte met een keukentje, een kachel en een tafel met stoelen. Meer heb je eigenlijk ook helemaal niet nodig! Er is elektriciteit aanwezig, je kunt koken op gas en er zijn zelfs stopcontacten te vinden in het hutje. Best wel luxe dus! Vanavond blijven we dan ook lekker binnen en zetten we de kachel flink hoog. In het keukentje vind je diverse hulpmiddelen om een maaltijd klaar te maken: we hebben soep en wat hapjes meegenomen en genieten van een lekker hapje in een gezellig, warm hutje. Dat kan haast niet beter. 

We slapen goed. Of nee: we slapen fantastisch! En zelfs beter dan thuis. Waar we in het begin van onze kampeersessies nog wel eens moesten wennen aan de stilte is de stilte nu juist een van de fijnste dingen die we ons kunnen wensen in de natuur. Wanneer je in een grote stad woont kan het in het begin een vreemd en misschien zelfs eng gevoel geven wanneer het ergens zó stil is zoals hier, maar nu is het juist een soort must. Écht ontzettend fijn.

Wil je ook slapen in de Grashopper? Of wil je liever met je tentje op pad? Er zijn verschillende mogelijkheden en accommodaties bij De Klashorst. Houd er wel rekening mee dat de camping onderdeel is van Natuurkampeerterreinen Nederland en dat je dus in bezit moet zijn van Het Groene Boekje. 

 

 

Analogue Stories IX: Sri Lanka

 
 
 
5291_07.JPG
 
 
 

Slapen onder spijkerbroeken met BlueCamp

Vlieland, september 2016. Onder de heldere sterrennacht fiets ik in het pikkedonker van het dorpscentrum naar Natuurkampeerterrein Lange Paal. Langs de zee met de zachte zeebries en de ruisende duinen op de achtergrond. Eenmaal op de camping rij ik met een boog, althans dat denk ik, om de BlueCAMP tenten heen, maar dan rij ik vol in op één van de scheerlijnen.  De tent blijft staan, net als dat ik niet nat werd tijdens een van de stormachtige nachten op Vlieland. Deze tenten are built to last. 

 
 

Op uitnodiging van Blue LOOP Originals en Staatsbosbeheer slaap ik dit weekend op mijn favoriete camping op mijn favoriete Waddeneiland. Natuurkampeerterrein Lange Paal ligt, zoals het woord natuurkampeerterrein al aangeeft, middenin de natuur die het waddengebied zo bijzonder maakt. Vanuit je tent kun je praktisch het wad oplopen met laag water. Het ligt verscholen tussen bossen en duinen en omringd door bijzondere gebieden waar vogels de baas zijn. Tussen al deze pracht en praal staat mijn tent voor de komende dagen, en dat is een hele bijzondere. 

Ik kan bijvoorbeeld zeggen dat mijn tent voor dit weekend is gemaakt van acht spijkerbroeken! De BlueCAMP tent is een samenwerking tussen Blue LOOP Originals en de Waddenvereniging. Het recyclegeloof van Blue LOOP Originals bleek een mooie samenwerking met de Waddenvereniging want waarom niet dit UNESCO Werelderfgoed ontdekken op een duurzame manier? De BlueCAMP tent helpt je daar een handje mee. 

Zo heeft de Waddenvereniging een geweldige zomer achter de rug door voorlichting te geven aan vakantiegangers of door te helpen bij acties en evenementen. Zo'n 100 vrijwilligers sliepen al in deze BlueCAMP tenten en doorstonden weer en wind. Een goed vooruitzicht voor mijn weekend op Vlieland.

 

Bij een eerste inspectie valt me vooral op dat de details van de tent ook herkenbaar zijn. Je moet denken aan spijkerstof of een spijkerbroek als je de BlueCAMP tent ziet. Het materiaal is stevig en het ontwerp van de tent zit goed in elkaar, hoewel het voor twee personen een beetje krap kan zijn als het gaat om opbergruimte. Ook heeft de tent van binnen geen extra vakken voor bijvoorbeeld je telefoon of je bril maar dat nemen we dit weekend even voor lief. Duurzaam slapen op Vlieland, daar moet je wat voor over hebben.

En dat is ook nodig. Zoals we later tijdens tripjes met het Zeehondencentrum Pieter Buren en gesprekken met de Waddenvereniging zouden leren kan het Waddengebied alle hulp gebruiken om gezond te blijven voor de bewoners. Blue LOOP, zo legt ook founder Ron van de Wiel uit in een aflevering van Groen Licht, maakt van afval weer een grondstof waar van alles mee gemaakt kan worden. Zo wordt er aandacht gevraagd voor de slechte visstand in de Waddenzee met gerecycelde producten als een sjaal, muts en wadlooper. Mooie duurzame producten.

 
 

Ik verlaat mijn spijkerbroektent en loop een rondje over het kampeerterrein. Lange Paal is dit weekend drukker dan normaal vanwege de komst van het festival Into The Great Wide Open. De voorzieningen zijn echter prima en kunnen de drukte makkelijk aan. Schone wc's, warme douches en een behulpzame boswachter die je van alles uit wil leggen. De kleine velden zorgen voor een intieme sfeer waar buren elkaar ook echt leren kennen. En het leuke aan slapen op Lange Paal tijdens Into The Great Wide Open: de toffe ochtendconcerten tussen de tenten. Zeg nou zelf, wat is beter dan muziek én kamperen? 

Het weer is altijd wel een issue op de eilanden. De zon, de wolken en de regen leiden hun eigen leven in dit gebied en zijn bijna onmogelijk te voorspellen. Tijdens een weekend kun je dan ook alle soorten weer meemaken, van volle zon tot harde storm met van die regen die je neus in lijkt te lopen. We genoten van de volle zon, van de regen die onze neus in liep iets minder. De nachten waren behoorlijk nat en even waren we bang dat de BlueCAMP tent toch te dun zou zijn voor dit weer. Maar met de tikkende regen op het zeil vielen we in slaap en werden volledig droog wakker onder de ochtendzon. Helaas hadden onze buren (met een normale tent) wat minder geluk. 

Ook slapen in een BlueCAMP tent?

De samenwerking tussen BlueCAMP en Into The Great Wide Open bleek een succesvolle. Ook dit jaar kunnen festivalbezoekers weer slapen in de spijkerbroektent. Het is een perfecte manier om zowel het eiland als het festival in alle rust mee te maken. Plus, bijdragen aan het behoud van het Waddengebied is toch ook zeker wat waard!

Zaterdag 21 januari gaan de tickets voor  Into The Great Wide Open in de verkoop. Bekijk hier hoe je een BlueCAMP tent kan slapen tijdens het festival.

 

Activiteiten in de natuur van de Alde Feanen

Suppen op een surfboard, varen en slapen op de kampeersloep, een op zonne-energie varende rondvaartboot, nachtvaren; wij waterratten vermaakten ons prima in de waterrijke natuur van Natuurpark De Alde Feanen in Friesland. Het is de perfecte plek om ofwel lui rond te varen door de natuur of actief de omgeving te ontdekking. Een aantal toffe activiteiten op een rij!

 

Boot huren
Het grote voordeel aan een waterrijk gebied zoals de Alde Feanen in Earnewald is dat je er ontzettend veel plekken hebt waar je boten en kano's kunt huren. Voor dit weekend huren wij een kampeersloep van Alde Feanen Verhuur waarmee wij het gebied ontdekken. Onderweg komen we allerlei andere waterliefhebbers tegen: van ervaren zeilers tot aan kinderen in kano's. We zien zelfs een heuse BunBo op het water, een bungalowboot met alles erop en eraan.

Zeilen
Omdat we allebei nog nooit gezeild hebben vinden we dat Friesland, en dan met name dit mooie watergebied, de perfecte omgeving is om voor het eerst te zeilen. We gaan op pad met Geert Jan van Jachthaven de Veenhoop om dat zeilen eens te proberen. Met een blauwe lucht boven ons en helder blauw water onder ons glijden we het water over, zonder enig geluid van een rommelende motor. Hierin zien we ook meteen het prachtige voordeel van zeilen; alleen op het water varen is dan ook de echte ervaring van rust. Je hoort letterlijk hoe je door het water beweegt, wat ons zeker bevalt. Maar een zeilboot laten varen vergt ook inspanning en techniek, iets wat we nog best spannend vinden! Een zeilles bij de Veenhoop is zeker aan te raden om je kennis te laten maken met het zeilen. Heb je al ervaring of wil je toch gewoon een motorboot? De jachthaven staat er vol met prachtige boten die allemaal te huur zijn.

 
 

Suppen
Ook beleven we in de Alde Feanen onze eerste sup-ervaring! We hebben al vaker op de grachten van Utrecht gezien hoe mensen bijna het water in vielen nadat zij terwijl ze op hun sup stonden mee konden genieten van de golven van een rondvaartboot. Dat levert behoorlijke hilarische beelden en momenten op, moeten we je zeggen, maar ook een beetje kriebels omdat zo'n board er redelijk onstabiel uitziet van de zijkant. Gelukkig mogen wij het voor de eerste keer proberen in een watergebied waar het water enorm rustig is en waar we geen andere watersporters tegenkomen. Samen met de onwijs enthousiaste Jurjen en Barbara van Outdoor Veldboom lopen we naar een mooi stuk natuur waar de sup-boards al klaar liggen. Jurjen legt ons de basishandelingen uit en laat ons even wennen aan hoe het is om op zo'n board te staan. In het begin is dat redelijk wiebelig en is het vooral zoeken naar de beste manier om je evenwicht te vinden én te houden.

 
 

Nachtvaren
Samen met Ulbe Postma van Alde Feanen Verhuur gaan we rond een uurtje of tien in de avond met de boot op pad om het natuurgebied in het donker te ontdekken. Ulbe organiseert in het hoogseizoen iedere week dergelijke nachtvaarttochten waarbij het gebied totaal anders lijkt dan wanneer je er in het daglicht vaart. Ulbe heeft voor fleecedekens gezorgd en we pakken onszelf goed in voordat we de boot op gaan. We hebben het grote geluk dat het helemaal helder is en dat de maan fel schijnt waardoor we nog een beetje wat kunnen zien. Het is er zó donker, we kunnen ons niet herinneren dat we ooit zo'n prachtige gevulde sterrenhemel hebben gezien op een andere plek in Nederland. Ulbe vertelt allerlei verhalen over het gebied en over vroeger, terwijl wij met ons hoofd op de zijkant van de boot omhoog kijken en vallende sterren tellen. Een hele bijzondere activiteit om te doen wanneer je in of rondom de Alde Feanen bent.

Swing Trike

We kunnen het ons bijna niet voorstellen maar even klaar met het water? Geen paniek, er zijn ook genoeg mogelijkheden om De Alde Feanen te verkennen op normale wegen. Je kunt natuurlijk een normale fiets huren om de omgeving te zien maar waarom normaal als je ook een bijzonder vervoermiddel kunt proberen? Een middag rond sjeesen op de Swing Trike is iets wat we aan kunnen raden. De Swing Trike is 100% elektrisch en te huur bij De Twirre Verhuur. Al swingend en zwaaiend over de fietspaden kom je ook op plekken waar de boot je niet kan brengen in het gebied, zoals bijzondere uitkijktorens. 

Tukotuktax

Wij eindigen onze reis met heerlijke pompoensoep en biologische wraps bij De Koken in Akkrum (zeker ook een bezoek waard!) waar we nog volop napraten over alles wat we hebben gezien dit weekend. Akkrum is hooguit een kwartiertje rijden vanaf onze plek in De Alde Feanen en aangezien we geen auto tot onze beschikking hebben maken we dankbaar gebruik van de Tukotuktax. De geweldige Ko komt ons ophalen met een grote lach op zijn gezicht. Terwijl we over de weg naar Akkrum rijden wappert de Friese vlag wild en gaan onze haren alle kanten op. Ko vertelt enthousiast over zijn bedrijfje en maakt van een simpele van a naar b situatie een ervaring die voor ons tekenend is voor de gastvrijheid die we in dit mooie gebied hebben mogen ervaren. Daarom ook zeker aan te raden voor een avondje uit of gewoon een gezellig tripje door het gebied: Ko brengt je graag met zijn tuktuk naar je bestemming.

 

 

 

Nationaal Park de Alde Feanen in Friesland

Dat verhaal over dat wakker worden op een kampeersloep hè, dat vond allemaal plaats in een erg bijzonder stukje Nederland. Hoewel Friesland niet helemaal onbekend gebied voor ons was, waren we beiden nog niet in en rondom Nationaal Park de Alde Feanen geweest. Dit waterrijke gebied heeft ons in september erg verrast: met onze kampeersloep van Alde Feanen Verhuur ontdekten we wederom hoe mooi Nederland kan zijn. Ga je mee?

Een conclusie om het artikel mee te beginnen; Friesland is een speciaal stukje Nederland. Na een weekend het park De Alde Feanen te hebben verkend en de bijzondere verhalen en mythes over het gebied te hebben gehoord van karakteristieke Friezen zijn we compleet aangestoken door het Friesland virus. Wij zijn hier om dit virus te verspreiden, want man... wat een prachtgebied! 

Hoe kom je er?

Wanneer je met het openbaar vervoer gaat is het het handigst om bijvoorbeeld vanaf Utrecht Centraal (zoals wij doen) naar het station van Heerenveen of Leeuwarden te reizen. Vanaf Leeuwarden kun je met het openbaar vervoer richting Eernewoude gaan waar je midden in het natuurgebied de Alde Feanen zit. Neem de bus naar Nijega en stap daar over op de Opstapper richting Eernewoude. 

Nationaal Park de Alde Feanen ligt in het hart van Friesland en beschikt over maar liefst 2300 hectare laagveenmoeras met, je raadt het al, heel veel water. Midden in het park vind je het bezoekerscentrum waar je niet alleen diverse activiteiten kunt boeken maar ook een lekker hapje kunt eten in het bijbehorende restaurant De Buitenplaats. Lees bij het bezoekerscentrum meer over het gebied en laat je verrassen door de veelzijdigheid dat dit stuk Friesland te bieden heeft. Je kunt hier verschillende wandel-, vaar-, fiets- en kanoroutes krijgen om het kleurrijke gebied zelf te ontdekken.

Wat voor ons dit bezoek het waard maakt zijn zeker de mensen. Eerder vertelden we al over de gulle Ulbe en zijn kampeersloep en zo zijn er nog een aantal andere ondernemers die De Alde Feanen zo speciaal maken. Neem bijvoorbeeld de familie Veldboom. Tijdens de eerste ontmoeting betovert vader Age ons met zijn verhalen en mythes over de geschiedenis van het gebied en hoe mensen vroeger in de winter schaatsend van plek naar plek kwamen. Hij verzekerde ons dan ook dat we ab-so-luut terug moeten keren naar het park als er ijs ligt om de schaatsliefde met eigen ogen te zien. Deze enthousiasme heeft Age zeker overgebracht op zijn zoon Jurjen. De jonge ondernemer heeft samen met zijn vrouw Barbara sinds 2012 de boerderij De Reidplûm overgenomen. Vanuit daar runnen ze hun outdoorbedrijf Outdoor Veldboom. Net als zijn vader Age kan Jurjen uren vertellen over zijn liefde voor outdoor sporten, Friesland en het gebied. Het enthousiasme is ontzettend aanstekelijk want voordat we het weten staan we op een sup-board midden in de Alde Feanen! En wie zei er dat Friezen stugge mensen zijn? We hebben er in ieder geval niks van gemerkt. 

Wij verkennen het natuurgebied verder dit weekend natuurlijk op de kampeersloep van Ulbe maar er zijn dus meerdere mogelijkheden. Als je liever aan wal slaapt kun je kamperen op verschillende campings of kun je slapen in Eernewoude (waar je bent uitgestapt wanneer je met het openbaar vervoer komt), een plaatsje aan het water midden in het gebied. De Alde Feanen is per auto en fiets te verkennen maar wij raden het zeker aan om, net als de Friezen vroeger en vandaag, het land te verkennen vanaf het water. Water en Friesland gaan hand en hand dus wie zijn wij om daar tegenin te gaan? Daarnaast gaat er niks boven de wind door je haren voelen, het geluid van het water dat tegen de boot aan klotst en andere schippers groeten terwijl je het gebied verkent. En dan hebben we het nog niet eens over die verfrissende duik in de zomer terwijl de barbecue klaarstaat.

Heb je zelf geen boot of wil je er liever zelf geen besturen? Ook dan zijn er mogelijkheden. Er worden meerdere rondvaarttochten georganiseerd door de Alde Feanen. Zo gingen wij mee met de rondvaartboot de Blaustirns die volledig op zonne-energie vaart. Via meerdere panelen aan de zijkant van het dak van de boot worden de accu’s opgeladen en kan de boot varen. Wij waren heel blij dat de boot een groot en aardig hoog panoramadak heeft waarop je kunt zitten of staan terwijl je door het gebied gevaren wordt. Zo zie je de natuur van bovenaf in plaats van vanaf het water en heb je weer een heel ander zicht op het natuurgebied. Ook 's nachts is het gebied te verkennen op het water. Onder een immense sterrenhemel word je door het gebied gevaren met een echte Friese schipper van bijvoorbeeld Alde Feanen Verhuur terwijl de uilen en vleermuizen wakker worden. Met een beetje geluk kun je genieten van een paar vallende sterren, een heldere maan en een volledig stil gebied. Over fijne herinneringen gesproken...

Hoewel het natuurgebied in de zomer meer dan prachtig is en we ontzettend hebben genoten van het leven op het water kunnen we eigenlijk niet wachten tot het flink gaat vriezen en we de trein kunnen pakken richting het noorden. Want, zoals Age vertelde, in de tijd van de Elfstedentocht hebben zelfs de mensen met de grootste (buren)ruzie tijdelijke vrede gesloten. Dat gevoel van samenzijn in zo'n magisch gebied móet toch bijzonder zijn?

Informatie

  • Alde Feanen verhuur: http://www.aldefeanen.com
  • Excursie met de Blaustirn: http://www.np-aldefeanen.nl/9193/wat-kan-ik-doen/excursies-op-aanvraag
  • Outdoor Veldboom: http://www.outdoorveldboom.nl/
  • Restaurant De Buitenplaats: http://www.de-buitenplaats.nl/restaurant-bar/restaurant/

 

 

 

 

Kampeersloep van Alde Feanen Verhuur

Net voor zonsopgang gaat de wekker: we worden wakker in een heuse kampeersloep op het water bij Eernewoude in Friesland. We rollen onze slaapzakken op, we ritsen het dak af eraf en we starten de motor. In de verte net boven de rand van het water zien we het begin van een grote oranje bol licht. Er is verder niemand te vinden op het water en zelfs de watervogels en de eenden lijken nog niet helemaal wakker te zijn. We kijken uit over Friese akkers, gezellige dorpjes en rustig vaarwater. De wereld langzaam zien wakker worden vanuit een kampeersloep op deze vroege ochtend is meer dan perfect te noemen.

Wij sloten deze zomer af met een weekend in Friesland op de wateren van Eernewoude en omgeving. Indian summer vieren met z'n tweetjes op een grote kampeersloep van Alde Feanen Verhuur is echt alles wat we nodig hadden om nog even goed te genieten van een paar dagen met warme temperaturen in een mooie omgeving. We kenden Friesland natuurlijk al een beetje van ons avontuur in het bijzondere Kleine Paradijs waar we tevens op het water sliepen in de Mini Kontiki, toch waanden we ons dit weekend in Eernewoude op een hele andere plek. 

IMG_7514.JPG

Hoe kom je er?

Wij zijn vanaf Utrecht Centraal, zoals bijna ieder tripje die we maken, met de trein gegaan. Het station van Heerenveen is deze dag onze eindbestemming. Daar krijgen we een lift naar Alde Feanen Verhuur om vanaf daar met onze kampeersloep het weekend in te gaan. Je kunt er ook voor kiezen om via Leeuwarden te reizen en vanaf daar met het openbaar vervoer richting Eernewoude te gaan. Er gaat een bus vanaf Leeuwarden Centraal naar Nijega waar je moet overstappen op de Opstapper richting Eernewoude.

Bij Alde Feanen Verhuur worden we opgewacht door de enthousiaste Ulbe Postma, de eigenaar van het bedrijf. Hij verhuurt reeds jaren (kampeer)sloepen en elektrische sloepen, zeilboten, woonboten, elektrische fietsen en vakantiewoningen in het waterrijke gebied van Nationaal Park de Alde Feanen. We voelen ons meteen een beetje thuis door de gastvrijheid van Ulbe, ook al vinden we het nog best spannend om zomaar een weekend lang een grote sloep te moeten besturen zonder vaarbewijs. Ulbe verzekert ons dat dat helemaal goed gaat komen en vaart een rondje met ons mee over het meer naast de verhuur. Toegegeven: het is in het begin best spannend wanneer er een tegemoetkomende boot nadert maar wonder boven wonder hebben we het varen binnen no time onder de knie. 

Ulbe heeft er alle vertrouwen in en laat ons daarna met onze kampeerspullen vertrekken voor het weekend. We slapen deze dagen óp de boot en kunnen aanmeren waar we willen om de nacht door te brengen, iets wat we best wel awesome vinden. Van de bankjes aan de voorkant van de boot maak je eenvoudig een tweepersoonsbed waar je een laken overheen kunt leggen en de sloep is gemakkelijk af te sluiten door middel van een groot bootdoek die je dicht kunt ritsen. Maar eerst: varen! Schip ahoy!

We hebben een kaart van het gebied mee gekregen op de boot maar in eerste instantie besluiten we gewoon een stuk te varen en te kijken waar het water ons brengt. Het is ontzettend mooi weer (wat een geluk!) en we kijken onze ogen uit in het groene en waterrijke gebied. Onderweg zwaaien we naar andere schippers en voelen we ons misschien heel even als echte kapiteins op het water. Het is wel aan te raden buiten het hoogseizoen te varen, gezien we nu niet heel veel drukte ervaren op het water. Als je voor wat meer rust komt is het voor- of najaar perfect. Voor ons bevordert dit alleen maar dat gevoel van vrij zijn op het water. We kunnen er nu al geen genoeg van krijgen en het weekend is nog maar net begonnen!

Zodra de zon achter het riet van de Alde Feanen verdwijnt is het zaak om je kampeersloep aan te meren voor de nacht. Wat zo fijn aan dit natuurgebied is, is dat dit ook in totale rust kan op een van de eilandjes of rustige plekken door het gebied. Heb je toch zin om wat meer de drukte op te zoeken dan kun je net als wij gemakkelijk aanmeren in de haven van Eernewoude. Kwestie van betalen voor de havenplek, de kampeersloep parkeren en een avond uit eten en borrelen in de restaurantjes en cafeetjes van Eernewoude. En geloof ons, als wij een boot zonder het te beschadigen kunnen aanleggen, dan kan jij het ook!

Terwijl de zon ondergaat transformeren we de boot naar een drijvende tent. Wederom toegegeven: de demonstratie van Ulbe zag er iets makkelijker uit maar na een kwartiertje is onze slaapplek voor vannacht klaar voor gebruik. De banken voorin de boot toveren we om in een tweepersoonsbed en met een tevreden zucht ploffen we op het comfortabele bed. Het is verbazend aangenaam in de boot; het is niet te koud, het bed ligt perfect en dat kabbelende water onder ons is heerlijk rustgevend. Prima droommateriaal dus.

 

 

We staan vroeg op om voor vertrek nog even te kunnen varen. Dit is de beste tip die we kunnen geven; slaap niet uit maar ga er ’s ochtends vroeg erop uit met de kampeersloep. Het water van de Alde Feanen ligt er rustig bij, er is geen boot te bekennen en ontbijten op het water met een opkomende zon op de achtergrond is toch wel echt een magisch moment. Dat gevoel van vrijheid is onbetaalbaar. Rustig varen we over het stille water richting Ulbe om de kampeersloep weer in te leveren. Ondertussen praten we over vaarbewijzen en hoeveel zo’n sloep nou eigenlijk zou kosten. In de trein terug naar Utrecht hebben we het al besloten: een terugkeer naar De Alde Feanen en de kampeersloep van Ulbe kan niet uitblijven.

Wil je ook een te gekke kampeersloep huren van Alde Feanen Verhuur? Dat raden wij enorm aan! De vrijheid die je voelt wanneer je achter het stuur staat is niet te omschrijven. Tel daar de prachtige omgeving van Nationaal Park de Alde Feanen bij op en het plaatje is compleet. Na het weekend hadden we echt een beetje zeebenen en ontzettende heimwee naar het Friese water! Check de website van Alde Feanen voor meer informatie. 

Wadlopen bij maanlicht

Misschien is dit wel de meest bijzondere ervaring van onze zomer. De wekker gaat om kwart over vijf: het is tijd om oude schoenen aan te trekken, de kajuit uit te gaan en met behulp van een grote ladder de oude zeilboot de Willem Jacob af te springen. We doen het luik open en staan op het dek. Nog een beetje versuft kijken we om ons heen. Het enige wat we zien is de boot in het felle volle maanlicht, al liggend op een grote zandbank in de Waddenzee. Één woord? Wauw.

Na een mooie vaartocht bij zonsondergang staat ons zodra de nacht gevallen is wel iets heel speciaals te wachten. We worden langzaam maar zeker wakker op het dek. Het enige wat we horen zijn geluiden uit de natuur: vroege vogels, nachtelijke waterdieren en de wind langs de zeilen van de boot. We klimmen de ladder af en laten ons voorzichtig zakken in het modderige zand van de zandbank. Onze gympen zakken een beetje weg in de geul waar de boot in ligt, maar een stukje verder is het zand redelijk hard. Om een goed beeld te krijgen van de immense Willem Jacob lopen we een stukje verder het wad op. Het is zo bizar om hier in het donker onder de volle maan te lopen met letterlijk niks om ons heen. Daar waar normaal een wilde zee is is nu gewoon niks. Ja, zand. En een boot. En wij. In de volle maan! Kun je je dat voorstellen?

Het is bijna niet te omschrijven hoe ons uitzicht is wanneer we een stukje verder weg staan. In de verte zien we de lichtjes van Schiermonnikoog en wanneer we de andere kant op kijken zien we een paar gebouwen van het vasteland bij Lauwersoog. We staan gewoon in the middle of nowhere op de bodem van de Waddenzee! Het schip ligt er prachtig bij in het maanlicht van de volle man. Omdat we alleen een silhouet zien heeft de Willem Jacob wel wat weg van het grote piratenschip uit de film Pirates of the Caribbean met op de achtergrond een adembenemende sterrenhemel. We zijn er letterlijk stil van - en dat is niet alleen omdat we nog een beetje moe zijn.

Toen wij eerder die nacht rond een uurtje of één gingen slapen was schipper Tjerk nog druk bezig met het besturen van het zeilschip. Een ruim uur later zou hij de Willem Jacob droog gaan leggen. Het grappige is dat we daar in bed op het schip vrijwel niks van hebben gemerkt. We zijn dus gaan slapen terwijl we nog op het water aan het varen waren en we zijn wakker geworden toen alles ineens zand bleek te zijn. Een hele vreemde maar te gekke ervaring die we absoluut niet snel zullen vergeten.

Om onszelf achteraf als twee kleine poppetjes naast de boot te zien staan met letterlijk niks eromheen is helemaal bizar. (Dank aan Zoë van National Geographic Traveler voor de bovenstaande foto van ons!) Het lijkt net of het overdag is op de foto met een soort extreem vignet over het beeld heen, maar het was toch echt pikkedonker. Het maanlicht van de volle maan was zó fel dat we tot ver over de bodem van de Waddenzee konden kijken. Onvergetelijk.

Dergelijke droogvaltochten kunnen met Tjerk en zijn bemanning zowel overdag als midden in de nacht plaatsvinden. Het ligt er maar net aan hoe het tij staat. Het is dus handig om dit vooraf even te informeren bij de crew van het schip. Wij zullen absoluut nog eens terugkeren om dit spektakel overdag mee te maken zodat we precies kunnen zien hoe dat proces in daglicht verloopt. Het leuke is: jij kan dat ook! 

Check de website van de Willem Jacob voor meer informatie omtrent een bijzondere droogvaltocht en laat ons vooral weten of en wanneer je gaat. Zo'n bijzondere ervaring willen we zó graag met anderen bespreken. Ahoy!

Masca trekking op Tenerife

Wanneer je in bergdorp Masca op een hoogte van ongeveer 700 meter staat heb je al een voldaan gevoel. Het uitzicht is er zó prachtig en de weg er naartoe was zoals je die in films ziet: indrukwekkende kliffen, ruige rotsen en magische bergen. Dat in combinatie met het vele groen (honderden palmbomen!) geeft je het gevoel alsof je helemaal niet op een Spaans eiland bent maar ergens aan de andere kant van de wereld. Vanaf Masca kun je door de kloof via avontuurlijke weggetjes helemaal naar beneden lopen totdat je bij een kleine baai komt vanwaar je alleen weg kunt met de watertaxi. Of je moet heel goed kunnen en lang willen zwemmen, maar ik verzeker je dat dat wel het laatste is waar je zin in hebt na de trekking. En misschien ook niet heel handig na dat ene verdiende biertje aan het einde dat meteen naar je hoofd stijgt.

 

Hoe kom je er?
Bergdorp Masca is op verschillende manieren te bereiken. De meest actieve manier is om met de boot naar de baai van Masca te gaan en vanaf daar omhoog te klimmen. Toch is de officiële Masca trekking juist het pad omlaag. Huur een huurauto of ga met een taxi naar boven. Een taxirit kost vanaf Los Gigantes (aan de voet van Masca) ongeveer 25 euro, ongeacht met hoeveel mensen je in de auto zit. Voor minder geld kun je met de bus naar de top, maar op de dienstregeling van de bussen op Tenerife kun je niet echt rekenen. Voor de trekking moet je ook aardig vroeg naar boven, dus een taxi of huurauto raden we het meeste aan. Nog een extra tip voordat je naar boven vertrekt: zorg dat je de watertaxi à tien euro in de middag terug al geregeld hebt. Dit kan bij een van de kantoortjes van onder andere Masca Trekking in bijvoorbeeld Los Gigantes. De kans is namelijk groot (vooral in het hoogseizoen) dat de bootjes vol zitten. Het zijn geen grote boten en ze gaan niet heel vaak op een dag.

Na een hobbelige maar supermooie autorit sta je ineens boven in Masca, een gezellig dorpje met enkele restaurants en een paar mooie uitzichtpunten. Omdat we van tevoren nog niet exact wisten of we deze trekking gingen doen hadden we onze bergschoenen thuis gelaten en staan we hier met sneakers en frisse moed bovenaan om aan de tocht te beginnen. Een bepakt en bezakt duo met uitrusting, sportkleding en grote bergschoenen stapt ons enthousiast voorbij. Staan we dan in onze korte broek, jurkje en standaard sneakers. Komt wel goed. Toch?

Het is vrijwel meteen duidelijk waar de trekking begint, er zijn aardig wat mensen en groepen met gids die vandaag de tocht gaan afleggen. Op sommige plekken onderweg is dat ontzettend handig; we hebben nogal wat rotsen beklommen en beekjes overgestoken waar het pad ophield en waar we achter ons mensen een andere route zagen nemen. Niet dat de Masca trekking moeilijk is, integendeel! Het is soms alleen even goed kijken welke weg het minst lastig is en of het überhaupt toegankelijk is. Onderweg naar beneden kom je langs hele diverse paden: kiezelweggetjes, zandpaden, grote rotsen waar je overheen moet springen, rimboe met allemaal riet en bomen maar ook weggetjes waar een touw hangt om je aan vast te houden zodat je niet in het niet al te diepe ravijn maar wel een ravijn valt. Het is spannend genoeg, maar nergens doodeng tenzij je oprecht last hebt van hoogtevrees.

Eerlijk? We doen het best goed op onze sneakers. Natuurlijk zijn bergschoenen met een grover profiel wel beter en ook zeker aan te raden, maar het kan allemaal prima. Het moment wanneer je een beekje over moet steken of wanneer je op natte stenen moet springen is het iets meer tricky omdat je dan weinig profiel hebt om je balans op te vinden. Maar hee, een beetje spanning en adrenaline onderweg maakt het alleen maar extra avontuurlijk toch? En een schaafwondje hier en daar staat ook best stoer. Wanneer we een gids met een groep tegenkomen raken we in gesprek met de Duitse gids en vraagt mijn reisgenoot voorzichtig of en hoeveel doden er zijn gevallen tijdens de trekking, waarop de gids antwoordt: "ah not so many!". Niet het juiste antwoord voor mensen met hoogtevrees want not so many wordt heel gemakkelijk omgezet in "er zijn hier mensen dood gegaan!". 

De trekking kan worden voltooid in drie of vier uur, maar je kunt er natuurlijk zo lang over doen als je zelf wilt. Sterker nog: met het warme weer (zelfs in oktober is het op het heetst van de dag nog 30 graden!) is het juist aan te raden om je tijd te nemen. We hebben geluk dat de zon in deze tijd van het jaar niet recht boven de kloof staat maar geloof me wanneer ik zeg dat het bloedjeheet is tijdens het dalen. Neem dus sowieso per persoon een liter water of twee mee: onderweg heb je geen mogelijkheid om iets te halen. Er zijn wel een aantal waterbronnen van de berg zelf, waar je ook zeker wel je flesje bij kunt vullen. De weg naar beneden is bizar mooi: we hebben het idee dat we continu omhoog en achter ons moeten kijken, wat nogal lastig is wanneer je niet je enkel wilt breken op een losse kei. We maken dan ook genoeg stops voor wat foto's en voor wat eten en drinken. Tip: ga voor een rustige pauze van het pad af en kies een plekje uit waar mensen niet langs moeten lopen voor de route. De stilte in de kloof is oorverdovend: dat natuur zó mooi en stil kan zijn beleef je hier optimaal.

Na een paar uur lopen begin je je benen toch wel te voelen. Dalen op paden van losse stenen, zand of ander loszittend materiaal is zo anders dan een berg op lopen: je moet je continu concentreren op waar je je voeten neerzet, helemaal wanneer er naast je een afgrond is. Echt spierpijn voel je als het goed is nog niet: volgens de mensen van Masca Trekking kan iedereen met een normale/goede conditie deze tocht lopen. Qua zwaarte viel het ons dan ook ontzettend mee, hoewel ik niet zal liegen wanneer ik zeg dat ik blij ben om steeds meer zonlicht in de kloof te zien en het geluid van de zee steeds dichterbij te horen. Je loopt toch naar een bepaald doel toe en hoe mooi de weg er naar toe ook is, het gevoel wanneer je het eindpunt bereikt hebt is óók heel fijn. Wanneer we de laatste keien beklimmen en vervolgens weer wat afdalen zien we ineens een klein strandje, een mannetje met wat frisdrank en bier en mensen die wachten op de boot. Of is het een fata morgana? Zonder grap: we made it! Het is midden op de dag en de zon is op het heetst en na een aantal uren lopen zijn we toch best moe, maar dat gevoel! Een biertje kopen is misschien niet het beste idee maar wel ontzettend lekker want meer dan verdiend. Dat je daarna een beetje wiebelig op de boot terug zit moet je maar voor lief nemen. De Masca baai is prachtig en absoluut het bezoeken waard, ook wanneer je geen zin in hebt om de hele trekking te doen. Je kunt vanaf de haven van Los Gigantes ook gewoon met de watertaxi mee om te genieten van deze geheime baai. We hebben het water op Tenerife nergens zó blauw gezien als hier en het uitzicht op de kliffen terwijl je in het water ligt is heel onwerkelijk. Hoe blij je eigenlijk kunt worden van zoiets natuurlijks, daar kan geen gefabriceerd product tegen op.