camping

Analogue Stories VII: Pisogne, Italië

Analogue Stories III: Bubulcus & Bolotas Camping

 
 

Review: KarTent

Opeens was hij er. Een kartonnen driehoek die het mogelijk maakt de dronken festivalganger bij te laten dragen aan een betere wereld. De KarTent werd geboren in maart van dit jaar, en wij testten de tent in zijn luiers onder de heftigste weersomstandigheden. Op Vlieland tijdens het festival Into The Great Wide Open. Een zware proef voor het eerste model van de KarTent.

De editie van Into The Great Wide Open van dit jaar was er één vol goede muziek en fijne mensen, maar er wordt nog steeds gepraat over het über-slechte weer. Regen in alle maten en soorten, wind met een windkracht zeven; het kon niet op. De KarTent, die in maart werd ontwikkeld door Jan, Wout en Bas, is mijn slaapplek voor aankomend weekend. Terwijl de boot over de golven van een stukje Noordzee deinst en de regen tegen de ramen tikt hoop ik maar dat dit weekend de KarTent een veilige en droge plek is.

 

Waarom de KarTent?

Één op de vier festivalgangers laat een tent achter op de festivalcampings van Nederland. Dat zorgt voor afval, behoorlijk veel afval. Dit jaar werden veel achtergebleven tenten verzameld voor vluchtelingen, maar in de voorgaande jaren was het verlaten festivalterrein een zielige bedoening. Organisaties van festivals werken al jaren aan het verminderen van afval op het festivalterrein. Met de KarTent kunnen nu ook de festivalgangers een bewuste keuze maken: gewoon niet eens slepen met je tent en lekker een KarTent huren.

Dit kun je doen voor 35 euro op verschillende festivals. De website van het product waarschuwt wel: De KarTent is dit jaar (2015) nog een product op proef. De mannen zijn nog druk met het aanpassen van het ontwerp om volgend jaar de perfecte KarTent te introduceren. Dat maakt ons proefkonijnen en de uitkomst van onze ervaring onzeker. We hebben dan ook voor onszelf besloten niet al te streng te zijn op de KarTent. Positieve feedback en opbouwende kritiek, daar gaat het om. 

Dus. Als een koud kipje sjok ik met mijn fiets van de boot. Vlieland ligt onder donkergrijze wolken mooi te zijn, er heerst een relaxte sfeer en ik geniet toch wel een beetje van de duinen en prachtige natuur terwijl ik de drie kilometer fiets naar Camping de Lange Paal. De regen vormt een klein irritatiepunt en gaat ook van miezerige spetters naar dikke druppels en terug. Ik vrees het ergste voor mijn onderkomen van de aankomende dagen. Hoe zou de KarTent deze regen en wind op de Wadden kunnen overleven?

 
 

Als ik arriveer ben ik toch lichtelijk teleurgesteld. Ik vind tussen vier KarTenten mijn onderkomen van de avond; die ene met een klein plasje water in de tent omdat de deuren nat zijn en dus open zijn gewaaid. Met een handdoek maak ik de tent droog en ga erin zitten. Meteen zie ik het probleem wat nog een groter probleem wordt die nacht: de deuren. Aan beide kanten zijn de deuren erg nat en door het wat dunne karton passen ze niet meer in de vorm van de tent om goed dicht te gaan. De volgende regenbui volgt en ik ben even druk om de juiste constructies te vinden en de deurdichtheid zo hoog mogelijk te houden. Dit gaat door enig pas- en meetwerk, blokkades voor de deuren zoals een pak vruchtensap en mijn spijkerjasje tegen de wind die zeker in mijn gezicht gaat blazen vannacht. Het gaat, maar wel met een beetje moeite.

Voor de zekerheid check ik buienradar en besluit ik tot de laatste bui is weggetrokken in de tent te blijven. Liever geen plasje water als ik laat in de avond beschonken terug kom. Na 17.00 uur vertrek ik naar het festivalterrein en blijft het zo goed als droog tot een uur of 03.00 in de nacht. Met een wijntje in mijn hand dans ik mee met Typhoon en loop ik nog even lekker door de duinen van Vlieland. Rond 12 uur fiets ik in het pikkedonker en onder een magische sterrenhemel terug naar de camping. Niet wetend dat ik die sterrenhemel de hele nacht nog zou kunnen zien...

Optimistisch klim ik in mijn tentje met twee slaapzakken, op weg naar een heerlijke nachtrust. Ik probeer de deuren aan beide kanten zo stevig mogelijk dicht te maken met eerdergenoemde hulpmiddelen. Een wijze les voor elke kampeerder: altijd vuilniszakken en ducktape meenemen, dat had deze avond heel wat gemakkelijker gemaakt. Om een verhaal kort te houden: de deuren aan beide kanten bleven niet dicht. Met elk zuchtje wind vloog de een open waarop de andere volgde. De deur bij mijn hoofd ging helemaal niet meer dicht waardoor ik die magische sterrenhemel met slaap in mijn ogen kon bewonderen. De tent zelf veroorzaakte gelukkig geen problemen. De regen komt er niet doorheen, het blijft allemaal vrij stevig staan en is zeker bestand tegen een paar dagen heftig weer. Positief dus! 

Helaas ben ik toch vrij chagrijnig de volgende ochtend. De deurtjes zijn officieel overleden en hangen er heel zielig bij. Ik zie dat mijn buren vrij ontbloot hebben geslapen vannacht maar wel een lekker hoog luchtbed hebben. Ik heb geen oog dicht gedaan door de wind die door mijn tent blies, het ochtendlicht en gewoon het gedoe met de deurtjes. 

 
 

Maar hoe leuk is het dan om te zien dat je tent compleet vernieuwd is als je terugkomt van een Vlielandse fietstocht? De mannen van KarTent hebben de zijkanten van de tent vervangen met nieuwe stevige deuren waardoor ze veel beter dicht blijven zitten. Blijkbaar kun je ze gewoon bellen als je niet tevreden bent met de tent, wat best even handig was om te weten voordat ik de helnacht in ging. Ik kan ze wel zoenen, zo blij ben ik met de nieuwe deurtjes. Daar ben ik net iets te moe voor. 

Hoewel de nieuwe deuren veel verschil zouden maken voor de volgende nacht houd ik het hierbij toch maar voor gezien. In de trein terug lees ik tweets over de ontzettend harde wind en kou die over het eiland heen raast en slaak dan toch wel stiekem een zucht van tevredenheid. Ik weet niet hoe die tweede nacht was geweest met windkracht zeven en of de deuren dat wel hadden gehouden maar ik ben best wel blij dat ik het niet hoef te ontdekken. 

Het eindoordeel

Het eindoordeel van de KarTent is een beetje dubbel. Eerlijk gezegd heb ik echt een verschrikkelijke nacht gehad. De grootste reden hiervoor: de deuren die gewoon niet opgewassen waren tegen de weersomstandigheden, hoewel de tent zelf zich goed hield in de wind en regen. Mijn negatieve ervaring is wel het gevolg van een aantal dingen:

1) De KarTent is en blijft nog een probeersel. Dit wordt ook aangegeven op de website. Dan kun je meevallers hebben, maar ook tegenvallers.

2) Het weer. Deze editie van Into The Great Wide Open was echt een ramp als het gaat om het weer. Zoveel regen, zoveel koude wind en dat allemaal op een eiland in de Waddenzee/Noordzee. De KarTent had dit soort weer nog niet doorstaan, dus helaas waren de bezoekers van Into The Great Wide Open het eerste proefkonijn met de zwaarste omstandigheden.

3) Communicatie. Als ik had geweten dat de jongens van de KarTent gewoon op het eiland waren en ze mijn probleem zo gemakkelijk hadden kunnen oplossen was dat gebeurt nog voordat ik ging slapen. De zijkanten waren zo makkelijk te vervangen, dit had best twaalf uur eerder mogen gebeuren.

Al met al kan ik het concept niet volledig afschrijven. Ik weet dat de festivalzomer vol positieve KarTent-ervaringen zat en geloof ook echt dat met mooi en droog weer het een perfecte optie is. Daarbij staat Expeditie Kram achter het idee van de KarTent. Duurzaamheid en goede alternatieven vinden om festival afval tegen te gaan is belangrijk en we geloven ook dat de KarTent hier een goede bijdrage in kan leveren. Ons review is dan ook niet een eindoordeel. Volgend jaar zien we de KarTent graag terug om het nog eens te proberen met een beter model en hopelijk zo de festivalzomer overleven, door weer en wind. Zet 'm op jongens!

 

Otoviche: een Tsjechisch sprookje

Er waren eens twee broers die rondstruinden op een of andere beurs in Nederland. Een advertentie voor een oude boerderij en een verlaten kerk in Tsjechië kwamen voorbij. Ze kochten de panden en leefden nog lang en gelukkig.

Nou ja, met ups en downs zeg maar. Want nu, ongeveer 12 jaar later, vlieg ik voor Expeditie Kram naar Tsjechië om Villa Strooikaas en de Strooikaaskerk te bezoeken. Om de prachtige omgeving te zien en deze bijzondere verhalen te vertellen. De jonge generatie, neef Bas en zijn vriendin Melissa, zijn verliefd geworden op deze unieke plekken met een handleiding. Wist ik veel dat ik net zo verliefd terug zou keren!

 

Hoe kom je er?

Otoviche ligt niet bepaald om de hoek, maar zoals mijn gastheer Bas immer enthousiast relativeert: "Ach, je eet ontbijt en stapt in de auto om 6 uur en komt aan rond 18 uur om het avondeten mee te eten. Best goed te doen hoor!" Ik neem een wat luxere route en stap op Schiphol in een Cityhopper van KLM. Met een uur en vijf minuten sta ik in de hoofdstad van Tsjechië: Praag. Vanaf daar is het nog een trip van vier uur met de auto (of 4 uur met de trein) naar Otoviche. Wat je na deze reis aantreft is bijna niet met een dergelijk sfeerverslag te beschrijven...

Ik ga het toch doen. Proberen. Want deze plek verdient meer aandacht en liefde dan dat het nu krijgt. De boerderij, waar ik mijn kamp voor de aankomende dagen heb opgezet, werd in 2007 gekocht door een oom van mijn gastheer Bas. Door de jaren heen wordt er het een en ander opgeknapt terwijl enig verzamelwoede ervoor zorgt dat de meest bijzondere spullen Villa Strooikaas kleuren. Het eerste wat ik zie is de keuken, waar pastelkleuren als roze, geel en blauw in vintage meubels overheersen. Villa Strooikaas blijkt de vintage hemel te zijn waar je alles wilt kopen maar niks te koop is. Alles voelt bijzonder aan deze plek en dat is het ook.

 
 

Wat vooral heerlijk is aan de prachtige roze boerderij, is dat er eigenlijk niks hoeft en alles mag. Het voelt als thuis en heeft tegelijkertijd dat vakantiegevoel wat je ervaart als je op een camping bivakkeert. Het is een persoonlijke plek. Er zit veel moeite, vreugde en energie in, dat voel je aan elke hoek, in elke kamer en bij elke kast die vol staat met wereldbollen, oude platen en andere toffe spullen. Deze magische plek staat gewoon tussen de eindeloze velden en bosgebieden in Tsjechië! Je kunt dan ook, vooral in de zomer, een van de kamers betrekken en er prima een paar dagen rondbrengen om echt tot rust te komen. WiFi is er wel, maar alleen in de keuken. Het is eigenlijk zonde om je tijd in de keuken door te brengen. Villa Strooikaas is het huis waar je geen contact met de online wereld nodig hebt. Het is één grote speeltuin waar je van alles kan ontdekken.

Ook rondom de villa valt van alles te zien. Daarom pak ik de fiets en ga ik de buurt een beetje verkennen. Met een auto kun je gemakkelijk naar Broumov voor boodschappen of een dag erop uit trekken naar natuurparken zoals Adsrpach. Met de fiets kom je al snel over een lang fietspad langs bergen met bizarre rotsen en hoge bomen, half afgemaakte huizen en gefabriceerde tuinhuisjes van oude auto-onderdelen. Het voelt een beetje alsof ik door een filmset heen fiets.

Hoewel de wegen heel goed begaanbaar zijn en ik enkele fietsers tegenkom, is de rust opperbaas. Zelfs zo erg dat ik toch wel een beetje moet wennen om zo alleen te zijn zonder al te veel drukke prikkels om me heen. Geen winkelende massa, geen internet, geen stadse drukte. Gewoon ik, op een fiets, op een fietspad door het platteland van Tsjechië. Het is even wennen maar als je de rust toelaat merk je hoe druk de omgeving is waar in we ons normaal begeven. Nu pas waardeer ik de plek waar Villa Strooikaas is gebouwd en zie ik de romantiek van deze stilte. Schrijven erover is een ding, maar echt meemaken raad ik iedereen aan.

 
 

De volgende dag bezoeken we het levenswerk van de andere broer. De Strooikaaskerk, midden in de bossen bij de gemeente Vernerovice, staat op ongeveer 25 minuten rijden vanaf de villa. Hij heeft deze oude kerk uit 1800 opgeknapt en er zelfs vijf jaar gewoond met zijn gezin. De kerk werd de afgelopen paar jaar ook gebruikt voor evenementen en projecten, zoals het Strooikunst festival. Volgend jaar zal er een nieuw festival neerstrijken, waar we in de toekomst wellicht aan mee gaan werken.

Deze bizarre plek, alleen te bereiken via een erg offroad-achtig weggetje, ligt compleet afgelegen, midden in een gebied waar mooie wandel- en fietspaden te vinden zijn. Als je in de buurt bent met een mountainbike, of goede schoenen, is een fietstocht of wandeling in het gebied rond de Strooikaaskerk zeker aan te raden. De kerk vormt een heel handig herkenningspunt zodat je op grote hoogte gemakkelijk de weg terug kan vinden. Ik zie tijdens mijn wandeltochtje meerdere fietsers langs racen die het erg naar hun zin lijken te hebben. Het gebied, hoe rustig het ook is, is dus zeker niet uitgestorven. Eerder een nog erg onbekende parel die ik nu stiekem met jullie deel.

Voor mij is de schoonheid echt in de kerk te vinden. Het gebouw heeft een geweldig karakter, in elke hoek is wel iets bijzonders te vinden. Zo vind ik hier, net als in de villa, een enorme collectie aan platen die vrij zijn gespeeld te worden op de platenspeler. Ook bekijk ik de zolder waar de familie jaren heeft gewoond. Het is keihard werken om op deze plek te leven (geen stromend water en koken met kolen en hout) maar wauw, we zouden hier maar wat graag een tijdje willen vertoeven. De kerk heeft echt iets magisch; het glas in lood, de ramen waar de bomen bijna doorheen lijken te komen. Het is een unieke plek en meer dan bijzonder. Hier ontmoet natuur en cultuur zich in de puurste vorm waar dat wat er was gebruikt wordt om te overleven en waar mensen samen kunnen komen om mooie dingen te ervaren en creëren. Tijdens de rondleiding komen we langs enkele kunstwerken die tijdens het afgelopen Strooikunst festival zijn gemaakt met natuurlijke materialen om vervolgens weer door de natuur overgenomen te worden. 

Vaak vergeten we hoe krachtig de natuur kan zijn, zeker midden in de stad waar het zo afwezig is. Hier, midden in dat enorme bosgebied waar natuur de baas is, is de kerk eigenlijk een deel van de omgeving waar men letterlijk aan zichzelf overgeleverd is. Je moet echt zien te overleven en bent op jezelf aangewezen. Doordat niks vanzelf komt waardeer je de natuur meer. Ik kan dan ook niks behalve respect opbrengen voor deze plek en de mensen die het laten leven. 

 
 

Toeristische trekpleister

Nu lijkt dit gebied van Tsjechië een en al onbekend terrein voor toeristen. Niets bleek minder waar na een bezoekje aan het natuurpark Adrspach. Dit gebied, wederom een scène uit een sprookjesboek, ligt op 40 minuten rijden vanaf Villa Strooikaas en staat bekend om zijn bizarre rotsformaties die samen zelfs als een heuse stad omschreven worden waar locals in oorlogstijd schuil zochten. Nu is Adrspach een dikke trekpleister voor toeristen in het gebied, en ik geef ze groot gelijk!

Dat terwijl ik maar een klein deel van Adrspach heb kunnen bekijken. Met wandelroutes van ruim vijf uur kun je het hele park zien maar in een tempo. Ik neem toch liever de tijd om een klein deel goed in me op te nemen en blijf steken bij het meer dat omringd wordt door bos en deze prachtige rotsen. Rond het meer kun je rotsen beklimmen, door de bossen wandelen en zelfs aan een klein strand lunchen en zwemmen in het heldere water. Er zijn dan ook veel gezinnen met kinderen te vinden die deze pauze op het strandje gebruiken om even lekker af te koelen. Hoewel de zon steeds lager zakt achter de hoge rotsen blijft het behoorlijk warm. 

Het park vraagt een entree van 70 CZK, wat heel redelijk is voor de grootte en verschillende soort omgeving te ontdekken zijn. Wil je net als ik de tijd nemen maar ook het hele park zien? Dan kun je er zelfs voor kiezen om naast het park te kamperen! Terwijl we naar huis rijden komen we langs een veld waar zowel huisjes als tenten staan. Verwacht er niet heel veel van, het is behoorlijk basic. Maar je wordt wel wakker tussen prachtige natuur, en meer heb je eigenlijk niet nodig. 

 
 

Jij ook naar Villa Strooikaas?

Dat kan! Deze prachtige plek is vooral in het zomerseizoen en schoolvakanties te bezoeken, maar overleg je plan vooral met de geweldige mensen achter Villa Strooikaas. 

Wil je net als ik kamperen op het terrein van de boederij, misschien tussen de appelbomen of bij het kampvuur? Dat kan! Het kost 10 euro per tent per nacht, wat een hele goeie prijs is. Ben je wat luxer ingesteld en is een fijn bed wel een must? Dat is fijn, want er zijn verschillende (thema)kamers te huur in de boerderij! Van de Pippi Langkous-kamer tot de Tour de France-kamer; voor 20 euro per nacht krijg je een van de toffe kamers en deel je met de rest van de gasten de keuken, huiskamers en badkamers. In de winter komt hier 20 euro per kamer per week bij voor het gebruik van de kolen. 

Wat zelfs ook nog kan is een van de houten huisjes buiten huren. Dit zijn kleine schuurtjes met twee bedden en een bureau die uitkijken op de prachtige velden rondom het gebied van Villa Strooikaas. Voor voorzieningen als douche en wc moet je wel naar de villa lopen maar verder heb je complete rust. Bijvoorbeeld erg geschikt voor een weekje schrijven, ontspannen of gewoon tot jezelf komen.

Kijk voor meer informatie op de website van Villa Strooikaas of stuur ze gewoon een mailtje

Ik vertrek vanaf Broumov de volgende dag richting Praag om daar nog een dag rond te lopen. Als je net als ik van treinen houdt en vliegt via Praag is dit de perfecte mix tussen rust, cultuur, natuur en de stad. Nu ik dit verslag maak vanuit mijn appartement in centrum Utrecht verlang ik weer terug naar het kampvuur onder de sterren, de mooie natuur in Adrspach en vooral de huiselijkheid van Villa Strooikaas en de Strooikaaskerk. Ik hoop dat ik volgend jaar weer terug kan keren, misschien wel met jullie! 

Natuurcamping De Voscheheugte

Een kampeerplek midden in de natuur waar je geen bereik hebt met je telefoon, dát zijn de betere plaatsen om je tentje op te zetten. Bij natuurkampeerterrein De Voscheheugte in Mantinge, Drenthe is dit het geval. Waar je ook met je smartphone staat, je kunt bijna nergens contact maken met de buitenwereld. Dat is maar goed ook, want dat is helemaal niet nodig op deze prachtige plek.

Stel je eens voor: je wordt gedropt tegenover een heide die volop in bloei staat. Overal waar je om je heen kijkt zie je natuur, behalve recht achter je want daar is de ingang naar je slaapplek voor vannacht. We laten ons verrassen, want we zijn allebei nog nooit echt wezen slapen in Drenthe. De omgeving heeft wel wat weg van de natuur rondom Enschede, waar we oorspronkelijk vandaan komen, dus wat dat betreft voelt het wel een beetje als thuiskomen.

 

Hoe kom je er?

De Voscheheugte is redelijk makkelijk te bereiken met het openbaar vervoer, voor het geval je net als wij geen rijbewijs of auto hebt. Vanaf waar je ook komt uit Nederland: zorg dat je uiteindelijk terecht komt op station Hoogeveen. Wij gaan vanuit Utrecht met de trein richting Zwolle om daar vervolgens over te stappen op de sprinter naar Groningen. Belangrijk detail: plan je reis goed van tevoren. Uiteraard hadden wij dat niet helemaal perfect tot in de puntjes bekeken, waardoor we heel misschien de aansluitende bus naar de camping misten en hierdoor anderhalf uur in het bruisende Hoogeveen moesten door brengen. Er vertrekken natuurlijk niet overal bussen om de tien minuten. Dan merk je wel weer goed hoe gewend je eigenlijk bent aan de drukte en de mogelijkheden van een grote stad. We hebben geen haast en gelukkig bestaat er zoiets als bier en versgebakken kibbeling en met een volle buik zitten we voordat we het weten in lijn 37, het achtpersoonsbusje (!) van het openbaar vervoer die slechts om het anderhalve uur rijdt. Zelfs dan is het busje nog verre van vol. Dat betekent alleen maar iets heel goeds voor de uiteindelijke bestemming: rust!

 
 

We worden met open armen ontvangen in de receptie van de Voscheheugte, wat tevens een lunchroom en restaurant is. Het leukste is misschien wel dat we zelf een plekje mogen uitkiezen op het veld. Omdat we aan het eind van de zomervakantie komen, zijn er vrij weinig andere tentjes. De drie hutten/huisjes die je kunt boeken op het terrein zijn wel volgeboekt. Dat snappen we helemaal, we wanen ons weer heel even op het strand van Urban Campsite met deze bouwwerken. Ooit komen we nog terug zonder tentje om in één van deze houten huisjes te overnachten, waar je een prachtig uitzicht hebt over de zonsondergang over de heide.

De overnachting bij de Voscheheugte is de eerste officiële overnachting van Kram op een echte camping. Het is ook de eerste keer dat we de nieuwe gasbrander, de onbreekbare (!) wijnglazen en het schattige tentlampje van de Hema gaan testen. Natuurlijk waren de eerste overnachtingen bij onder andere de VPRO en Urban Campsite heel erg te gek, maar dit voelt eigenlijk ook wel goed. Lekker kneuterig, maar we worden ontzettend blij van ons blauwe paleisje met dito accessoires! Als de tent staat en de matjes zijn uitgerold kunnen we het dan ook niet laten om even goed te proosten met onze onbreekbare wijnglazen (wat een uitvinding is dat zeg).

 
 

De Voscheheugte is een natuurcamping en is alleen toegankelijk voor mensen met een natuurkampeerkaart. Hoewel wij deze niet per se nodig hadden voor deze nacht, kan iedereen een natuurkampeerkaart aanschaffen. Uiteindelijk is dus iedereen van harte welkom op een natuurcamping zoals de Voscheheugte. Zelf moesten we even navraag doen wat nou precies het verschil is tussen een reguliere camping en een natuurcamping. Heel simpel: een natuurcamping is heel basic. Normale campings hebben vaak een winkeltje, een zwembad en andere festiviteiten. Bij de Voscheheugte kun je terecht voor een hapje en een drankje in het eethuisje, is er een stormbasis aanwezig (genaamd de Gastenheugte) en hebben ze een luxe sanitair. Wat? Luxe? Jazeker. Alles is net vernieuwd, waardoor het er super goed uit ziet. De regendouche is beter dan de douche thuis en alleen daarom al was het jammer dat we maar één nachtje bleven. Wat fijn! Ergens hadden we dit helemaal niet verwacht bij een natuurcamping, maar het is meer dan lekker.

Een ander punt wat we tevens niet hadden verwacht was de aanwezigheid van WiFi. Hoewel we bij aankomst blij waren dat we geen bereik hadden met onze smartphone merk je in de avond dat het toch verleidelijk is om op het terras van het eethuisje even een foto op onze Instagram te uploaden. En dat terwijl we even echt rust wilden, wat is dat nou? Kamperen op een natuurcamping en dan alsnog een WiFi-verbinding hebben? Dat voelt een beetje dubbel, maar om onze social media up to date te houden terwijl we kamperen is dan wel weer fijn. Uiteindelijk hebben we het natuurlijk ook zelf in de hand, maar als het aanwezig is dan is de verleiding zo groot. Ook hier merken we maar weer hoe gewend we zijn aan moderne technologie. Tegenwoordig kun je dus zelfs ergens midden op de hei verbonden zijn met de buitenwereld. Maar voor nu vergeten we de buitenwereld even. We krijgen fietsen en gratis waterijsjes (!) en gaan de omgeving verkennen

Het terrein van de Voscheheugte ligt bij het Mantingerveld, een natuurgebied waar fiets- en wandelroutes te vinden zijn. De organisatie Natuurmonumenten is actief in het gebied om de schoonheid van de natuur te behouden en zelfs te laten groeien! Zo wordt omliggend landbouwgrond aangekocht om omgetoverd tot prachtige heidevelden. Juist voor deze heide komen wij precies op tijd.

Voor andere activiteiten rondom Mantinge en verder zouden we toch eerder een auto aanraden dan een fiets. Ook hier hadden we onszelf iets beter kunnen voorbereiden en wat meer research kunnen doen. Zo wilden we heel graag kanoën door het Annermoeras maar midden op het heideveld aan het eind van de middag komen we erachter dat Annen nog zo'n 40 minuten verderop ligt met de auto. De tips op de website van de Voscheheugte zijn heel interessant, maar dus wel echt als je óf een fanatieke en ervaren fietser bent óf gewoon lekker met de auto naar Drenthe komt. 

Ondanks deze kleine teleurstelling fietsen we rond Mantinge en het Mantingerveld waar complete rust heerst. Bepaalde plekken zijn niet begaanbaar op de fiets waardoor we op de voet door struiken en zand de mooiste plekken ontdekken. En man, wat bijzonder is dit gebied!

 
 

"Waarom voel ik me alsof ik een personage ben in Alice in Wonderland?" Dat is het eerste wat in ons opkomt wanneer we de paarse heide van het Mantingerzand betreden. Er zijn kleine ronde bomen, hoge bomen, kleurrijke bosjes, plekken met witte zandbakken en oneindige paarse heidevlakten. Nu nog wachten tot er ergens een pratend konijn om de hoek verschijnt en het plaatje klopt helemaal. De omgeving bij Mantinge is sprookjesachtig. Dit merken we des te meer wanneer we na het avondeten nog besluiten om een wandeling tijdens zonsondergang te maken door het gebied. De kleuren lijken nu nóg mooier! Het is er in de avond wel heel eenzaam, we komen niemand tegen. Iets wat juist heel fijn is, maar ook iets wat iets spannends heeft. We schrikken dan niet voor niets als we in het bos ineens het geluid van een soort megaharde wind horen. Dat kan toch helemaal niet? De lucht is strakblauw en er stond net geen zuchtje wind. Wanneer we omhoog kijken blijkt het een vogeltrek te zijn met wel honderden vogels. Wat een intens geluid! We hebben vaker zwermen vogels voorbij zien vliegen maar dit is echt een bizarre ervaring. 

Evenals de immense sterrenhemel die we te zien krijgen wanneer de avond valt. Hoe langer je kijkt, des te meer sterren je ziet. Hoewel het al aardig is afgekoeld blijven we ons toch nog even vergapen aan dit stukje fantastische natuur. Stom eigenlijk dat je deze hoeveelheid sterren door de lichtvervuiling in de stad moet missen, het is zó mooi! Dit soort verlaten plekken is dus niet alleen fijn voor de rust. Dit alles zorgt voor een magische ervaring in Drenthe waar we echt even stil van waren. Wat een toffe plek en wat hebben we een geluk hier een nacht door te mogen brengen.

Ons algemene oordeel over de kampeerervaring op de Voscheheugte? Kan eigenlijk bijna niet beter! Het kampeerterrein is overzichtelijk, het sanitair is echt fantastisch en het eethuisje is gezellig en toegankelijk. We werden zelden zo goed geholpen op campings, dikke complimenten hiervoor! Van de beschikbare fietsen (die alle kampeerders kunnen gebruiken) tot het kaarsje dat we kregen op onze tafel toen we nog gezellig zaten te kletsen bij het eethuisje en ze gingen sluiten; de kampeerder wordt in de watten gelegd. Dit, gecombineerd met de prachtige omgeving, zorgde voor een geweldige ervaring! De Voscheheugte is een van de beste campings waar we ooit hebben geslapen. Ben jij benieuwd geworden? Bekijk hier dan de website van de Voscheheugte voor meer informatie over kamperen, slapen in de bijzondere houten huisjes met een prachtige zonsondergang als uitzicht of tips over activiteiten in de omgeving.